Ζώρικος ο κοντός

Τις προάλλες πλησίαζαν προς το μαγαζί τέσσερις άντρες και κουβέντιαζαν μεγαλοφώνως στα ελληνικά, ενώ έδειχναν ξένοι και σαν να μη ήταν σίγουροι για πού τραβούσαν, μάλλον έτσι χάζευαν τα λουλούδια μου, κοντοστεκόντουσαν και πισωγύριζαν χασκογελώντας.

Βγήκα κι εγώ πιο έξω για να τους εξυπηρετήσω όπως κάνω συνήθως όταν μυριστώ πελάτη και δεν ξέρω γιατί ετούτοι μου έμοιαζαν ξένοι.

- Γεια σας ρε παλικάρια, τους είπα, μήπως μπορώ να σας εξυπηρετήσω; Έλληνες είστε ή ξένοι;

Ο πιο κοντός της παρέας που ήταν και τσουπωτός και με μεγάλο κεφάλι, μου απάντησε.

- Γκρεκός είσι μουρέ πδίμ;

- Ναι, του απάντησα, Έλληνας είμαι τι θέλετε, σε τι μπορώ να σας φανώ χρήσιμος;

- Μωρέ άνθρωποι είμαστε ναυτικοί, χαθήκαμε, μας λες πού είναι η ελληνική συνοικία με τις γυμνές κοπέλες με τα ουρέα μεζεδάκια και το καλό κρασί;

- Παιδιά, τους λέω, είναι Δευτέρα βράδυ και δεν νομίζω να είναι ανοιχτά τα μπουζουξίδικα. Όσο για ελληνική συνοικία δεν υπάρχει εδώ. Εδώ υπάρχει ελληνική οδός που λέγεται Εοη5(ί&1ο δίΓβεΐ, είναι ο τρίτος δρόμος καθώς προχωράτε, θα στρίψετε δεξιά και εκεί στα καφενεία θα βρείτε χασομέρηδες που θα σας κατατοπίσουν καλύτερα γιατί εγώ δεν κατέχω περί αυτού.

- Σ' ευχαριστούμε πατριώτ, μου είπαν όλοι μαζί, και προχώρησαν. Εκτός από τον κοντό της παρέας που δεν ήταν ούτε ένα κι εξήντα, αυτός έμεινε πίσω και με βομβάρδισε με κάτι ερωτήσεις που μου 'ρχόταν να κάνω εμετό. Όταν έφυγε επιτέλους ανάπνευσα με ανακούφιση, γιατί τη νύχτα ο άνθρωπος είναι φυσικό να φοβάται και να βάζει το κακό στο νου του. Έφυγε κι αυτός και ησύχασα.

Δεν θα είχε περάσει μια ώρα και τους βλέπω να ξαναγυρίζουν. Ξεκόβει ο κοντός απ' την παρέα και έρχεται σε μένα και άρχισε να με βρίζει.

- Ουρέ παλιοκερατά, μου λέει, δεν σου είπαμε ότι θέλουμε μπουζούκια και γυμνές; Γιατί ουρέ μπάσταρδε μας έστειλες στον καφενέ; Για καφέ και να τον πληρώσουμε τόσο πολύ; Ρε αφιλότιμε άμα θέλαμε καφέ φτιάναμε μια κατσαρόλα στο καράβι και τον πίναμε με τη χουλιάρα. Γκρεκός είσαι συ ρε ή Τούρκος; Δεν έχεις μια στάλα φιλότιμο που μας κυρουιδέβς καραβίσους ανθρώπους και είσαι και Γκρεκός. Ημένα που με βλέπς μάστορα έχω δυο χρόνια απάνω στο καράβι, έχω γυρίσ' ούλου τουν κόσμου και δεν βρέθηκε άνθρωπος να με κοριδέψ, θα με κουρουιδέψεις εσύ ρε μασκαρά;

- Έλα πάμε, του είπαν οι άλλοι, ο άνθρωπος μας εξήγησε από την αρχή πως δεν κατέχει τη νύχτα, άντε πάμε, και άρχισαν να απομακρύνονται, ενώ ο κοντός έμεινε πίσω για να μου ψάλλει και τη συνέχεια.

- Ουρέ αυτός πούναι, μέσα στην πιάτσα δεν κατέχ; Κατέχ και παρακατέχ αλλά εγώ καλά τον ψυχουλόγησα από την αρχή πως είναι αρχιψεύταρος, έλεγε φωνάζοντας ο κοντός.

Εν τω μεταξύ είχε κάνει την εμφάνιση του το παλικάρι, ο Έλληνας που δουλεύει κεοιιήιν και είδε τη σκηνή.

- Τι γίνεται εδώ θείε; μου λέει. Σ' ενοχλεί ο τύπος.

Ο κοντός έστριψε γρήγορα γρήγορα, μπλέχτηκε με την παρέα του και απομακρύνθηκε.

- Η αλήθεια είναι παιδί μου ότι φοβήθηκα λιγάκι, θάναι πιωμένος φαίνεται.

- Γιατί τον ανεχόσουν; Έπρεπε να τον ξαποστείλεις.

-Έχω δει και χειρότερα παιδί μου. Εδώ που είμαι περνούν πολλοί βλαμμένοι. Αν δεν είχα γερά νεύρα και τάβαζα μ' αυτούς δεν θάβρισκα άκρη. Ενώ με την υπομονή κάτι καταφέρνω όπως βλέπεις.

Βασίλης Καλαντζής