66 ΥΜΝΟΣ  της Ντίνας Αμανατίδου Χαρά, σε πρόσμενα να ’ρθεις, ρώταγα τα πουλιά... Τα λούλουδα στη γλάστρα, ή πάλι όταν τα άστρα έβγαιναν τη νυχτιά...   Χαρά, σε νόμιζα ονειρική! Ο ερχομός σου, αιώνας, μού ’τρωγε την ψυχή. Μα να, κοντά μου είσαι. Γελάει η Ζωή...   Χαρά, είσαι ο άνθρωπος, είσαι η Ζωή, είσαι η φωνή. Μιλάς τη γλώσσα τη χρυσή, τραγούδι κάνεις το σκοπό, όταν πολύ κοντά στο αυτί,   μου λες, το σ’ αγαπώ!	Μη με ρωτάς (αναμνήσεις 1941-50) Μη με ρωτάς παιδάκι μου, γι' αυτά Τα παιδικά, γλυκά, πικρά μου χρόνια. Μη με ρωτάς αν είδα το φεγγάρι να δακρύζει, τον ήλιο ματωμένο και τα βουνά να τρέμουν. Μη με ρωτάς αν είδα άδειες χελιδονοφωλιές, λουλούδια και δέντρα στους κάμπους μαραμένα. Ναι, δάκρυζε σου λέω το φεγγάρι· δάκρυζε κι απ' τη ντροπή κρυβότανε στα πέπλα τ' ουρανού. Τότε τα παιδάκια ψάχνανε για ψωμί μαζί με τα γατιά και τα σκυλιά ­όλα τους ήταν πεινασμένα κι ανήμπορα κι άφηναν την πνοούλα τους στα πεζοδρόμια. Ακόμα κι η δοξασμένη Γη των ηρώων είχε σκύψει - Έβγαινε η Λυγερή στο παράθυρο, μέριαζε τα μαύρα της νύχτας πέπλα, κι έκλαιγε τη μοίρα της μαζί με τ' αστέρια· μα έβρισκε το κουράγιο, έπαιρνε τις στράτες κι έφθανε στα βουνά να βρει τη λευτεριά της. Τις μέρες που έβλεπε τον ήλιο ματωμένο, την πληγωμένη γη απ' τη φοβέρα του κακού βαριοκαταριότανε τον πόλεμο, μα περπατούσε η Γαλαζοφορεμένη κρατώντας το κεφάλι της ψηλά, ψηλά - Μη με ρωτάς για τώρα· πήγαινε να τη βρεις -Της παράδωσα τα κλειδιά πολλά χρόνια πριν κι άλλη μάνα στον κόρφο της μ' έθρεψε, μα όπως και να τα πεις, η μάνα είναι μάνα και μέσα στην καρδιά μου αυτή κυριαρχεί. Γεωργία Ξενοφού Αδερφοί μου συνάνθρωποι,  θύματα του πολέμου,  πονάω για σας κατάκαρδα.. Reproduced with the permission of  the Editor of THE LOGOS Magazine HELLENIC WRITERS ASSOCIATION OF AUSTRALIA	Σ' ένα ακροθαλάσσι   Αχ! νάταν να βρισκόμουνα σ' ένα ακροθαλάσσι και το θεό να 'φχαριστώ για όσα έχει φτιάξει. Να βλέπω ήλιο το πρωί, να τον καλημερίζω κι όταν στο πέλαγο βουτά να τον καληνυχτίζω. Να αγαπώ το κάθε τι, τα βότσαλα, τα βράχια, τους θάμνους της ακρογιαλιάς, τα φύκια, τα χορτάρια. Τα δέντρα και τα λούλουδα, καβούρια και τις πέτρες χαρούμενα και ξέγνοιαστα να φεύγουνε οι μέρες. Την ταραχή και το θυμό, ασέβεια, αγωνία, φιλοδοξίες και καημούς στη μπάντα, στη γωνία. Και του πελάγου η γραμμή η δροσερή γαλήνη αχ! την αντάρα τη μαβιά, μακριά να τηνε σβήνει. Λουλά Παπαζώη
*** Kevin Carter: this was found in his diary : Dear God, I promise I will never waste my food no matter how bad it can taste and how full I may be. I pray that He will protect this little boy, guide and deliver him away from his misery. I pray that we will be more sensitive towards the world around us and not be blinded by our own selfish nature and interests.   I hope this picture will always serve as a reminder to us that how fortunate we are and that we must never ever take things for granted.   Please don't break this e-mail. Keep on forwarding to friends. On this good day. let's make a prayer for the suffering in anywhere any place around the globe and send this friendly reminder to others. Think & look at this...when you complain about your food and the food we waste daily........     MAKE YOUR PROMISE TODAY:  "I WILL NEVER WASTE MY FOOD"	MELBOURNE - AUSTRALIA Melbourne , lovely city, fine Land , Australia ... Green and blossoming beloved country. They ordered you to be a penal colony, but you became the Promised Land for him who lived in poverty, the hunted restless child who was exiled. Voices and colours and ideas on your soil became companions in love, in toil, in Peace, because you are so bounteous. Melbourne , lovely city, fine Land , Australia . Wide-open embrace for the children of ill-fortune. And tho’ the wicked ordered you to be a penal colony and killed of all your childern you forgave us, sweetened your heart. Verdant, fullflowering, fertile land I heard it yesterday in the stillness. You have forgiven the white man and his inhuman stance. You’ve told us with your sun, with your rain - even though you weep for your black child - with your flowers, with your bounty, with your wide open embrace. But I, with my lilywhite hands, write to you asking forgiveness. Melbourne , lovely city... Fine Land , Australia . by Joanna Liakakos - December 1991 translated by Kristella