Φιλολογικά.
(Του
Νίκου Λ.
Νομικού -
ποιητή/ζωγράφου)
Σε
αυτό το
πρώτο
τεύχος του
νέου
χρόνου 2010,
μαζί με την
Φιλολογική
παρουσίαση
του ποιητή
Νίκου -
Αλέξη
Ασλάνογλου,
απευθύνουμε
σ' όλους
τους
απανταχού
συμπατριώτες
μας, και
στην
ταλαιπωρημένη
μας
Πατρίδα, να
είναι
καλός και
δημιουργικός
ο νέος
χρόνος. Ο Ν.
Α.
Ασλάνογλου
γεννήθηκε
στη
Θεσσαλονίκη
το 1931, και
κυκλοφόρησε
την πρώτη
του
συλλογή το
1954, εκτός της
ποιητική ς
του
δραστηκότητας,
έχει
δημοσιεύσει
και
μεταφραστικό
έργο,
κυρίως από
την ποίηση
του Arthur Rimbaud, και
ορισμένα
Φιλολογικά
μελετήματα
όπως, την
ποιητική
σύνθεση «Μετά
τον
κατακλυσμό»,
του Rimbaud, και
το
δεκαεξάστιχο
ποίημα του
Paul Eluard «Η
Ελευθερία»
το οποίο
έργο στη
Γαλλία, της
μεταπολεμικής
εποχής,
είχε
δημιουργήσει
μεγάλη
αίσθηση
στον
λογοτεχνικό
και γενικά
στον
πολιτιστικό
κόσμο.
Ο
ποιητή ς
από το 1954 ως
το 1963
δημοσιεύει
τρείς
ποιητικές
συλλογές,
και το 1970
τυπώνει
μια
επιλογή
από τα
ποιήματα
της
περιόδου
1946-1964.
Από
το 1970 κι
ύστερα, στο
έργο του
υπογρά9ει
μόνο με το
δεύτερο
βαφτιστικό
του όνομα,
Αλέξη _
Ασλάνογλου,
και το 1972
κυκλοφορεί
μια ακόμα
συ J.ογή με
τη χρονική
ένδειξη 1964-1972.
Ο
Ασλάνογλου
κράτησε
όσα
ποιήματα
είχε επιλ.ογή
του 1970, και αν
προσθέσουμε
και τα
πεΡιει.όμενα
της
συλλογής
του 1972, τότε
έχουμε ένα
. 'ολο 74
ποιημάτων,
για το
διάστημα 1946-19
, κι .:ως'
ράφει ο
Μ.
Αναγνωστάκης
στο
κριτικό
του
στοχασμό,
το 1972 είναι
μια χαμηλή
παραγωγή
ως προς τον
όγκο της,
όμως από
απόψεως
ιδιοσυγκρατίας
ιδιάζουσας,
ο ποιητής
δεν
αντιμετοπίζει
το βίωμα Kαταπρόσωπ~,
όσο αυτό
ζητά
επίμονα να
γίνει
γραπτή
έκφραση,
αλλά
αντίθετα,
το βίωμα
στην
περίπτωση
του ποιητή,
πρωτού
γίνει
ποίημα
χάνει
εκείνους
τους
χυμούς του,
κι αυτό δε
θα πει ότι
ξεραίνεται,
αλλά
μάλλον
λέμε πως
στερεοποιείται,
και τελικά
όταν
περάσει
στην
ποίηση,
έχει πλέον
αποβάλει
κάθε
χαρακτηριστικό
αυτοβιογραφικό
κι έχει
αποστιασθεί
από τον
συγκεκριμένο
άνθρωπο
που το έχει
βιώσει.
Παραθέτουμε
ένα ποίημα
από την
έκδοση 1970
όπου
παρατηρούμε
ένα από τα
τρία
χαρακτηριστικά
της
ποιητική ς
του
Ασλάνογλου,
που δεν
υπάρχει
κανένα
σχεδόν
ζωντανό
πρόσωπο, μα
και οι
λίγοι
άνθρωποι
που
κυκλοφορούν
στα
ποιήματά
του, δεν
αποκτούν
κανένα
ζωντανό
πρόσωπο,
αυτό
σημαίνει
ότι όλοι
τους
σχεδόν
είναι στη
διάβαση
του
ποιητικού
πεδίου του
Ασλάνογλου,
κυριολεχτικά
ή
μεταφορικά
πεθαμένοι.
Με
τίναξε η
φωνή σου Με
τίναξε η
φωνή σου
εντός μου.
Χρυπούσε
παραθυρόφυλλα,
σα να
σηκώθηκε
ξάφνου
αέρας,
θραύοντας
γυαλικά
και
γλάστρες
κι όλο
φύτευε
γυμνά
καλώδια
ηλεκτροφόρα,
σα να' τανε
βλαστοί
και ρίζες
λουλουδιών
και σπόροι,
αναδεύοντας
φορέματα
κι οσμές
νεκρές απ'
το
σεντούκι.
Με
τίναξε η
φωνή σου
και
πετάχτηκα.
Απ'
τη βεράντα
ερχότανε
το φως της
νύχτας και
σε είδα,
γυάλινα
μάτια υγρά,
χυμένα απ'
την ομίχλη,
κι όμως
καθάρια,
τόσο
καθάρια
ανάμνηση,
που χρόνια
φύλαξα από
διάφορα
χέρια.
Τότε
τα είδα
λουσμένα
με άλλο φως
ματόκλαδα
ανοιχτά,
βαλσαμωμενα
σαν
τα νεκρά
πουλιά, τα
είδα μές σε
γλυκό βυθό,
σ' αράγιστο
καθρέφτη
αποθαμένα,
να με
κοιτούν
αμίλητοι,
σα
μάτια
σφαγμένου
ζώου που
ακόμα
θυμάται.
'
Στο
ποίημα
αυτό η
μνήμη του
ποιητή,
είναι
δυνατή σαν
την ένταση
ηλεκτρικής
εκκένωσης,
αυτό όμως
που το
ποίημα μας
μεταδίδει
αποτελεσματικά
πιστεύουμε,
είναι της
υψηλής
τάσης της
ανάμνησης
και της
υψηλής
τάσης του
βιώ ματος.
Βεβαίως
για να
προσεγγίσουμε
απ' όλες
τις
πλευρές το
ποιητικό
έργο του
Νίκου
Αλέξη
Ασλάνογλου,
θα πρέπει
να
διαβάσουμε
και να
μελετήσουμε
αναλυτικά,
όλο το έργο
του, για να
μπορέσουμε
τελικά να
εμβαθύνουμε
στη
προσωπική
κράση του
ποιητή, ο
οποίος
εκτός τις
ανθολογίες,
έκδ.
Άγκυρας 1974,
και άλλων,
και μια
συνέντευξη
(εκ βαθέων)
στο
εξαίρετο
βιβλίο «Σε
δεύτερο
πρόσωπο»
των Α.
Φωστιέρη
και Θ.
Νίαρχο, εκδ.
Καστανιώτη
1990.
Γενικά,
μέσα στο
πλήθος των
έργων των
ποιητών,
που έχουν
κυκλοφορήσει
τα
τελευταία
35-40 χρόνια,
ξεπερνούν
την
δυνατότητα
μελέτης
από έναν
μόνο
αναγνώστη,
παρά μόνον
από έναν
χαλκέντερο
μελετητή,
και ασκητή
της
ποίησης.
Εμείς
που
αγαπάμε
την
αγιωσύνη
του
έντεχνου
λόγου,
απευθύνουμε
βαθύ
χαιρετισμό
στον
αείμνηστο
ποιητικό
πρίγκιπα
της
Πατρίδας
μας, τον
Νίκο Αλέξη
Ασλάνογλου.
