Πόλεις μέσα στο όνειρο....-Μαρω Νικολαου

Επιστροφή poem by MARO NICOLAOU

Ανωνυμία  

Να βάλω την ψυχή μου στο χαρτί
να τηνε ταξιδέψω με μελάνι
τραγούδι, ποίηση, μουσική δεν φτάνει
και είναι τόσα που δεν έχουν ειπωθεί.  

Σπάθισε χελιδόνι της καρδιάς τον ουρανό
δείξε το δρόμο προς τα δικά μας μέρη
πέρασε η ώρα, είναι κιόλας μεσημέρι
σπάθισε χελιδόνι πριν ο ήλιος νυχτωθεί.  

Η Νοσταλγία στα φτερά της κουβαλεί
θύμησες, μνήμες, τόπους γνώριμους,
κληματαριές και καλοκαίρια ονειρεμένα
που πέρασαν κι αυτά μαζί με μένα
κι απόμεινα σκιά ανάμεσα 
σ’ επώνυμους κι ανώνυμους.

Μούχρωμα ικεσίας  

Στο διάσελο του ανέμου σε καρτέραγα
μες στις απογευματινές σκιές
μιας κουρασμένης μέρας.
Στο μούχρωμα του δειλινού
στης δύσης το μαχαίρωμα
με τους ασφόδελους της μοναξιάς
στην άκρη του μυαλού
κρυστάλλινη παρέα.
Έλα σου φώναζε η σιωπή...
Έλα σου φώναζε η ματιά...
Έλα να ξαναγίνει φως...

Επιστροφή  

Ξεκουκίζω τ’ όνειρο
χάντρα τη χάντρα
κουκί το κουκί
μοναχική λαχτάρα
την ώρα του απομεσήμερου την πνιγερή
γλυκό μου μακρινό Νησί.  

Επιστροφή
με του χελιδονιού το γοργόφτερο πέταγμα,
της θύμησης τον ούριο άνεμο
να ορμηνεύει τις ξέρες
στα σταυροδρόμια των καιρών και των θαυμάτων.  

Χρόνια γλυκόπικρα
μες στην αλμύρα της επιβίωσης ξοδεμένα
στου Νότου, τη φιλόξενη, Χώρα.
 

Μάνα γη,
στο χώμα σου να γύρω
να ξεκουράσω τη λαχτάρα μου
να στραγγίσω το ποτήρι μου
να ξεδιψάσω τη δίψα μου
να ανατρέξω στ’ όνειρο ξανά
να το ξεκουκίσω
χάντρα τη χάντρα
κουκί το κουκί
περιμένοντας
την Άγια Ώρα της Επιστροφής, Νησί μου!

Το τελευταίο ζεϊμπέκικο  

Στην πίστα σου ζωή ένα ζεϊμπέκικο καρδιάςστα πόδια μου θα βάλω απόψε
και συ, Μοίρα σκληρή και άσπλαχνη
αν θες το νήμα κόψε
κι έλα και συ και χόρεψε και νιώσε σαν θνητός.  

Ταξίδεψε πενιά μέσα στους δρόμους σου
μιαν αταξίδευτη ζωή ως τ’ άστρα
φύγαν τα χρόνια τα μαλλιά ασπρίσανε
κουράστηκε η καρδιά κι άπαρτα απομείνανε τα κάστρα  

Σεριάνισε μες στις στροφές σου τ’ όνειρο
στου φεγγαριού τα καλντερίμια ανέβασέ τοκαι από κει ψηλά ρίχτο στην πίστα σου, ζωή βάλτου φτερά στα πόδια, χόρεψέ το.  

Σήκω, Ψυχή, και δώσε μια παράσταση
στο πούπουλο ενός φτερού αετίσιου
πάρ’ την στροφή σου σ’ άλλη διάσταση
σ’ άλλη τροχιά πάρε και με μαζί σου
να ξεχαστώ και να χαθώ παντοτινά
μες στου χορού τη ζάλη ας πεθάνω
μία ζωή στη γη ήρθα να ζήσω
-.δεν την έζησα.-
τώρα ένα βήμα μου απόμεινε να κάνω
σαν το χορό που μόλις τέλειωσε
την πίστα σου ζωή, ν’ αφήσω...