|
Κεφάλαιο 4
Η ιστορία
της Ανδρούλας
Την ιστορία της Ανδρούλας
πρέπει να την αφηγηθούμε γιατί
έχει τα δικά της μηνύματα.
Είναι επίσης μια θαυμάσια
επίδειξη αποτελεσματικότητας
και θύμησης και σαν
δραστηριότητα για άτομα που
υποφέρουν από άνοια στα πρώτα
και μεσαία στάδια της
ασθένειας.
Η Πατ εκπαίδευε προσωπικούς
φροντιστές κατά την διάρκεια
ενός σύντομου διαστήματος
εργασίας στο τμήμα της άνοιας
στο ίδρυμα της Φροντίδας “Θαλπωρή”
που βρίσκεται στο
St. Albans
. Η συνοπτική αναφορά ήταν
ποικίλη και συμπεριλάμβανε αρμοδιότητες για το προσωπικό
και για τους ηλικιωμένους.
Κύρια θέματα του
εκπαιδευτικού προγράμματος
ήταν οι καθημερινές ανάγκες
των ηλικιωμένων και η ανάπτυξη
ενός ψυχαγωγικού προγράμματος
Επιβεβαίωσης, επικοινωνία,
ερέθισμα και στοργή ήταν οι
βασικές αρχές που
μεταδίνονταν στους φροντιστές
στα καθορισμένα προγράμματα.
Μια μέρα η Πατ είχε την μεγάλη
τύχη να συναντήσει μια
εξαιρετική Κύπρια με το όνομα
Ανδρούλα. Κάθε μέρα που η Πατ
βοηθούσε τους φροντιστές και
εκτελούσε διάφορες
ψυχαγωγικές δραστηριότητες με
τους ηλικιωμένους, η Ανδρούλα
στο ρόλο της ως καθαρίστρια
στο τμήμα, έδειχνε μεγάλο
ενδιαφέρον για τις
δραστηριότητες.
Διστακτικά πλησίασε την Πατ
και τις ανάφερε πόσο εκτιμούσε
το τι έκανε για τους
ηλικιωμένους, ιδιαίτερα που η
Πατ δεν ήταν άτομο ελληνικής
καταγωγής. Στην συνέχεια
εξήγησε πως οι γονείς της
έμεναν στην Κύπρο και
αισθανόταν λύπη που δεν
μπορούσε να τους περιθάλψει. Η
έντονη επιθυμία της ήταν να
υπήρχε κάποιος σαν την Πατ για
να φροντίζει τους γονείς της
εάν παρουσιαζόταν κάποια
ανάγκη. Η Ανδρούλα μετά
προσφέρθηκε να βοηθήσει με
οποιοδήποτε τρόπο θα ήταν
ωφέλιμος.
Η προσφορά έγινε αποδεκτή με
ενθουσιασμό γιατί η Πατ είχε
συναισθανθεί ότι η
περιορισμένη γνώση ελληνικών
θα την εμπόδιζε να επικοινωνεί
με τους ηλικιωμένους.
Γνωρίζοντας από τις εμπειρίες
της στην Γαλήνη πόσο ωφέλιμο
ήταν να αναπολείς και πως ήταν
ανίκανη να εκτελέσει τέτοιες
συγκεντρώσεις μόνη της , η Πατ
ρώτησε την Ανδρούλα να
βοηθήσει. Η Ανδρούλα ήταν
διστακτική λέγοντας πως δεν
είχε τις ικανότητες στον κλάδο
αυτό και ίσως άθελά της θα
απογοήτευε τους ηλικιωμένους.
Μετά από επιβεβαίωση ότι το
μόνο προσόν που χρειαζόταν
ήταν η φροντίδα και
υπομονετικό τρόπο, η Ανδρούλα
συμφώνησε να βοηθήσει την
επόμενη μέρα μετά το πέρας των
καθηκόντων της ως καθαρίστρια.
Η Ανδρούλα απέδειξε πως ήταν
απόλυτα φυσική στον ρόλο της
ως ψυχαγωγικός φροντιστής, και
η δοκιμαστική συμμετοχή της
έγινε μόνιμη συνεργασία. Ήταν
ένα από τα πιο ενδιαφέροντα
γεγονότα κατά την διάρκεια
εργασίας της Πατ στην “Θαλπωρή”.
Δουλεύοντας δίπλα από την
Ανδρούλα ήταν πάντα μια
εκπληρωμένη και ευχάριστη
εμπειρία.
Στους επόμενους μήνες αυτές
οι εβδομαδιαίες συγκεντρώσεις
εξελίχτηκαν σε ευτυχισμένες
και αρμονικές. Έγινε φανερό
πως η Ανδρούλα είχε όλα τα
απαραίτητα προσόντα άφθονα
για να φροντίζει και να
εργάζεται μαζί με ανθρώπους
που υπέφεραν από άνοια:
Την
δυνατότητα να απασχολεί και να
συνομιλεί με ηλικιωμένους,βοηθώντας τους να αισθάνονται
ελεύθερα να αφηγούνται τις
ιστορίες τους.
䀂? Ένα
ήρεμο και στοργικό τόνο φωνής,
καλή επικοινωνία και στοργή.
䀂? Μία
σωματική επικοινωνία με τους
ηλικιωμένους, στο να ανταποκρίνεται σε αυτούς χωρίς
να παρουσιάζει εκφοβισμό και
να ενθαρρύνει και τους πιο
ανάστατους να ηρεμίσουν. 䀂? Την
ικανότητα να αντιλαμβάνεται
τα αισθήματα και τις ευαισθησίες των ηλικιωμένων
και να επικοινωνούν χωρίς
λέξεις, ιδιαίτερα όταν οι
λέξεις δεν ήταν πια ο τρόπος
έκφρασης για τους
ηλικιωμένους.
䀂? Να
δείχνει σεβασμό για τον
ηλικιωμένο, ιδιαίτερα προς την ηλικία και την θέση του,
που συμπεριλαμβάνει να μην τον
υποτιμάς, με άλλα λόγια να
αναγνωρίζεις την αξία του
ηλικιωμένου.
䀂? Να
φέρνεις γέλιο και ευθυμία στην
συνάντηση (να ξέρεις πόσο πολύτιμο είναι το γέλιο
για τους ηλικιωμένους).
䀂? Την
ικανότητα να αποσπάς την
προσοχή του ηλικιωμένου όταν παρουσιάζονται
δυσκολίες.
Μαζί η Ανδρούλα και η Πατ
δημιούργησαν ένα ζεστό και
ευπρόσδεκτο περιβάλλον για
τους ηλικιωμένους. Είχαν
τοποθετήσει υποβλητικές
τοιχοκολλήσεις από την Ελλάδα
και τα νησιά στους τοίχους.
Θρησκευτικές εικόνες
τοποθετήθηκαν σε διαπρεπείς
θέσεις, και κοινά ελληνικά
κεντήματα και πλεκτά στόλιζαν
το δωμάτιο. Νοσταλγική
ελληνική μουσική έπαιζε χαμηλόφωνα
στο χώρο και η μυρωδιά
ελληνικού καφέ που έβραζεστο
μπρίκι και την σκορπούσε
παντού. Συχνά η Ανδρούλα
έφερνε φρέσκο ψημένο ψωμί για
τις συναντήσεις και με το
κόψιμοτου ψωμιού, μαζί με το
περιβάλλον που περιγράψαμε,
παρακινούσε τις πιο απίθανες
και ελκυστικές αναμνήσεις των
ηλικιωμένων.
Σε μια συγκεκριμένη συνάντηση
των ηλικιωμένων, ακούστηκε
ένα
δυνατό επιφώνημα από μία
ηλικιωμένη που μέχρι εκείνη τη
στιγμή δεν είχε ποτέ εκφραστεί
ή δεν έδωσε ποτέ την εντύπωση
ότι καταλάβαινε τις
συζητήσεις.
Συχνά την ενθαρρύναμε να
συμμετέχει αλλά πάντα
προτιμούσε να περπατά γύρω
γύρω στην άκρη του δωματίου
ψιθυρίζοντας στον εαυτό της χωρίς
να την καταλαβαίνουμε.
Αρνιόταν συνεχώς να
συμμετέχει με τους άλλους
ηλικιωμένους ή με την
καθημερινή ζωή του
γηροκομείου.
Σε αυτή την περίπτωση όμως
μόλις άκουσε ένα συγκάτοικο
ηλικιωμένο να συζητά για την
κατοχή του χωριού του από τους
Γερμανούς στρατιώτες, η
ανήσυχη γυναίκα ξαφνικά
τράβηξε την καρέκλα και κάθισε
κάτω μαζί μας και θυμωμένα
εκδήλωσε πως μόνο αυτή ήξερε
τι είναι να υποφέρεις στα χέρια
των κατακτητών.
Η αφήγηση της διάρκεσε σχεδόν
πέντε λεπτά και μετά έφυγε. Θα
μπορούσες να ακούσεις ακόμα
και μια καρφίτσα να πέφτει
καθώς οι υπόλοιποι με ανοιχτά
στόματα έμειναν έκπληκτοι σε
αυτήν την απίστευτη έκφραση
βαθιών συγκινήσεων και για την
αλάνθαστη εκφραστικότητα της
ελληνικής γλώσσας αφού πριν
από αυτό το γεγονός, αυτή η
ηλικιωμένη μόλις που μπορούσε
να την καταλάβεις, καθώς
μιλούσε σε μία διάλεκτο που
ήταν παράξενη για τους
κατοίκους του γηροκομείου.
Ο καθένας έχει να πει μία
ιστορία, ακόμα και αυτός που
φαίνεται σιωπηλός – το μόνο
που χρειάζεται είναι το
κατάλληλο περιβάλλον και μια
λέξη η πράξη για να φέρει
αφορμή.
Και έτσι ήταν στην περίπτωση
της Ανδρούλας. Η τυχαία
συνάντηση με την Πατ και η
ενθάρρυνση που δέχτηκε στην
κατάλληλη στιγμή την εμψύχωσε,
ενδυνάμωσαν τις ικανότητές
της που μέχρι τώρα ήταν
ναρκωμένες.
Μετά τις εμπειρίες με τους
ηλικιωμένους της Θαλπωρής, η
Ανδρούλα παρακολούθησε
μαθήματα για προσωπικούς
φροντιστές σε νυχτερινό
σχολείο. Αργότερα εργάστηκε ως
προσωπικός φροντιστής και
έγραψε να ευχαριστήσει την Πατ
γιατί αυτή ήταν η ανυποψίαστη
αιτία για την επαγγελματική
της πορεία. Η Ανδρούλα είχε
πάντα πιστέψει με βεβαιότητα
ότι ήτανμόνο μια καθαρίστρια.
Reproduced with the permission of the
author.
συνεχίζεται...
|
