Η Αυστραλία μου πρόσφερε μία καλή και σπάνια ευκαιρία να αποκτήσω μία ειδικότητα με ευρύ μέλλον και καλό μισθό που το εκτίμησα απερίφραστα. Την ίδια χρονιά, 1955, παντρεύτηκα με την νεοαφιχθείσα από τη Θεσσαλονίκη διδασκάλισσα δεσποινίδα Χριστίνα Τζέγκα. Σύντομα αποκτήσαμε δύο θυγατέρες και αγοράσαμε δικό μας σπίτι και αυτοκίνητο.

   This country has given me a good and rare opportunity to gain a qualification with a wide future and good pay which I have greatly appreciated. It was the same year in 1955 when I’ve met and married the newly arrived from Greece teacher Christina Tzega, Soon   we had two daughters, purchased our own house and a car

                            

Η ημέρα του γάμου μας στις 1^η Οκτωβρίου  1955 στον Ευαγγελισμό της Μελβούρνης

Our wedding day on 1^st October 1955 at Evangelismos church in Melbourne

                        
1964

Ημέρα χορού και διασκέδασης στη πίσω αυλή του σπιτιού μας μα τις δύο  κόρες μας
Time to dance and enjoyment at the backyard of our house with our two daughters

   Στις αρχές του 1955 ήρθα και εγκαταστάθηκα στη Μελβούρνη δούλεψα για λίγες μέρες σαν εργάτης και στη συνέχεια ως μηχανικός στην Αντιπροσωπεία Αυτοκινήτων Χόλντεν Queens Bridge Motors.Μετά έξη μήνες δοκίμασα το κόψιμο του ζαχαροκάλαμου με αποτυχία και επέστρεψα στη Μελβούρνη και άρχισα δουλειά στα εργοστάσια κατασκευής πολεμικών αεροπλάνων  Commonwealth Aircraft Corporation CAC . Εκεί εκπαιδεύτηκα και απέκτησα την ειδικότητα του μηχανικού κινητήρων και εξαρτημάτων.

  In early 1955 I came to live in Melbourne and my first job was in a plaster factory as a laborer and some days later as a motor mechanic at the Queens Bridge Motors, a largest Holden distributing company at the time. Six month later I’ve decided to try my luck cutting sugar cane in Cairns where I failed and return to Melbourne for a new start at the Commonwealth Aircraft Corporation as an aircraft mechanic on engines and components.  

 January 1964 at CAC Commonwealth Aircraft Corporation (I am in front on right)  

Ο κ. Ε R Taggart επόπτης για την συναρμολόγηση και δοκιμή των κινητήρων Αtar των Mirage με τους μηχανικούς κινητήρων αεροπλάνων, από αριστερά ,τον Λευτέρης Λάιο από την Αίγυπτο τον Αναστάσιο Κολοκοτρώνη από την Ελλάδα και τον Πίτερ Μίκελικ από την Γιουγκοσλαβία (πίσω δεξιά).

Mr. E. R. Taggart, jet engine assembly and test superintendent, checks an Atar engine for the Mirage bomber-fighter with aircraft engine mechanics from left Terry Layia from Egypt , Anastasios Kolokotronis, from Greece , and Peter Michelic from Yugoslavia back on right.  

   Μετά από δώδέκα χρόνια εργασίας στα εργοστάσια αεροπλάνων αποφάσισα να αρχίσω δουλειά στην αεροπορική εταιρεία Ansett Airlines of Australia στο αεροδρόμιο του Έσσεντον  στη Μελβούρνη που ήταν τότε και διεθνές και κοντά στο σπίτι μου και με το προνόμιο να κάνω φθηνά και δωρεάν ταξίδια εντός και εκτός της χώρας .

    After twelve years service at the Aircraft Factory I decided to work with the Ansett Airlines of Australia at the Essendon Airport which was then Melbourne’s only international terminal also close to me and with the privilege to travel on concessions within Australia and overseas .

 

        

 

1967. Στο εργοστάσιο επισκευής κινητήρων Ansett Airlines  στο Keilor Rd. Niddrie

Εδώ ένας κινητήρας Alison για τα αεροσκάφη Electra. Οι μηχανικοί από Αριστερά ο γράφων με τον συντεχνίτη Jo Baravechio και Charlie Farrugia

1967 At the Ansett Airlines engines workshop at Keilor Road Niddrie. Here is an Alison engine for the Electra aircraft. The mechanics working on the engine are, from left, I, Jo Baravechio and Charlie Farrugia.  

     Στο συνεργείο αυτό επισκευάζαμε όλων των ειδών μηχανές  και τα εξαρτήματα των μέχρι το 1972. Κατόπιν μεταφέρθηκε σε σύγχρονα εργαστήρια στο Ταλλαμαρίν. Το παλιό εργοστάσιο κατεδαφίστηκε και στη θέση του έγινε  καινούρια υπεραγορά

At this workshop we repaired all types of engines and components until 1972. After that we reallocated in modern workshops at the Tullamarine Airport maintenance base. The old workshop later demolished to give way for a new shopping center

   Το καινούριο και υπερσύγχρονο αεροδρόμιο σχεδιάστηκε να στεγάσει τις διεθνείς αεροπορικές γραμμές αλλά και τις τοπικές με υπερσύγχρονα εργαστήρια υψηλής τεχνολογίας και προσωπικό κατάλληλα εκπαιδευμένο

   The new and modern Airport designed to accommodate the international airlines as well as the local ones with workshops equipped with highly sophisticated technology and well trained staff and tradesmen.

 

                   

 

                  

 

1982. Εδώ είμαι στα εργαστήρια ηλεκτρονικών, υδραυλικών και αεροτεχνικών εξαρτημάτων με ειδίκευση στις επισκευές των συστημάτων συνεχούς μετάδοσης κίνησης σε γεννήτριες των αεροσκαφών  DC9,  Boeing, Fokker  F28  κλπ

1982. I am here in the electrical, hydraulic and pneumatic components repairs department specialized on (CSD) constant speed drives to generators of DC9, Boeing, Fokker F28 and others.

   Το 1983 με την πρόοδο της τεχνολογίας όλες οι αεροπορικές εταιρείες αρχίσανε να ελαττώνουν το τεχνικό προσωπικό και για να μη τους διώχνουν προσφέρανε εθελοντική αποχώρηση με αρκετά καλή προσφορά αποζημίωσης την οποία δέχτηκα μαζί με άλλους τρεις χιλιάδες.

   In 1983 the technological progress forced the Airlines to reduce their workforce by offering to workers voluntary retirement with very attractive payout instead of laying them off, which I accepted happily with more than three thousand other people.

 

   Αν και η δουλειά ήταν ευχάριστη, ενδιαφέρουσα και αποδοτική σκέφτηκα ότι και ο ελεύθερος χρόνος ήταν απαραίτητος που πάντα ήθελα να τον διαθέσω στα ταξίδια, στα παιδιά μου, στα εγγόνια αλλά να ασχοληθώ λίγο και με την ζωγραφική και με άλλα έργα τέχνης., λίγο με την ποίηση και το γράψιμο της αυτοβιογραφίας μου και με άλλα γεγονότα που έτυχε να δω και να ζήσω.

   Although my job was pleasant, interesting, and well paid I thought I needed to be free to travel and spend some time with my daughters and grand children. Also I had in my mind to do some paintings and other kind of arts, poetry and to write my autobiography and various other stories I’ve seen and experienced.

 

   

Μετά την εθελοντική μου ιδιώτευση ασχολήθηκα λίγο με τη ζωγραφική και τη μικροτεχνική σε μακέτες από κτίρια, κάρα, και γεωργικά εργαλεία του χωριού μου που δεν υπάρχουν πλέον. Εδώ κάνω το τελείωμα της εκκλησίας του Αγίου Αθανασίου με το νεκροταφείο της μέσα στο μικρό και στενό εργαστήριό μου.

After my retirement from work I spent some time painting and later making small models of buildings of interest, horse carts, agricultural implements and tools. Here I am in my small and narrow workshop working on the church of Saint Athanasios of my village with the cemetery in front.

Έργα ελληνικής λαϊκής τέχνης

Greek art / folklore

   Τα ελληνικά έργα λαϊκής τέχνης είναι πολλά και διάφορα και προσελκύουν με πολύ ενδιαφέρον την προσοχή διεθνώς από τους ανθρώπους που αγαπάνε τις τέχνες.

   Τα έργα που θα παρουσιάσω στις επόμενες σελίδες ίσως να είναι σπάνια διότι αφορούν ειδικά το χωριό μου, την Νέα Μαγνησία της Θεσσαλονίκης και της ευρύτερης περιοχής του νομού

   The Greek folklore arts are many in numbers and different from place to place and attract the interest of those who like and appreciate arts.

   The arts that I will present in the following pages perhaps are rare of its kind because they represent my village New Magnesia of Thessaloniki and the region.  

   Όλα τα έργα τα έχω κάνει από μνήμης  όπως τα είδα όταν ήμουν μικρός. Tα θυμάμαι και τα αγάπησα από τότε και διότι τα περισσότερα από αυτά δεν υπάρχουν πλέον και έχουν χαθεί για πάντα.. Τα υλικά δε που μεταχειρίστηκα ήταν από άχρηστα σανίδια και μέταλλα και δεν στοίχισαν καθόλου αλλά ξόδεψα για τα έργα χειροτεχνίας περίπου τρεις χιλιάδες ώρες και περίπου τρία χρόνια και δεν είναι για να πουληθούν .

  All the handcrafts are made from memory the way I saw and remembered them when I was young and I loved them because most of them  are not any longer in existence and lost for ever. The materials I’ve used were from scrap timber and metals and cost me nothing except that I spent approximately three thousand hours and close to three years of work in my free time and they are not made to be sold  

   Τα έργα παρουσιάστηκαν σε επίσημη τελετή στις εγκαταστάσεις του  Εθνικού Κέντρου Ελληνικών Μελετών και Έρευνας (ΕΚΕΜΕ )  στις 25-5-2003 και έκτοτε είναι εκεί σε διαρκή έκθεση στον ειδικό εκθεσιακό χώρο

   The handcrafts were presented in an official opening ceremony at the National Center for Hellenic Studies and Research (NCHSR) on 25-5-2003 and until now they are on permanent display in their exhibition building. 

   Θα ήθελα να παρουσιάσω τα ωραία σχόλια του περιοδικού του ΕΚΕΜΕ   “Newsletter” «Ενημερωτικό Δελτίο» που εκδόθηκε τον Δεκέμβριο του 2003  που με έκαναν υπερήφανο και τους ευχαριστώ

   I would like to present the excellent comments made by the NCHSR “Newsletter in the December 2003 issue that made me proud and I wish to thank them 

 

 

   

Ένα μέρος των εγκαταστάσεων του ΕΚΕΜΕ στο χώρο του Πανεπιστημίου ΛΑ Τρομπ

One small section of the NCHSR in the La Trobe University Campus

Το πατρικό σπίτι και καφενείο /My parents house & coffee shop

   Δεν υπάρχει άνθρωπος που να μην είναι συναισθηματικά δεμένος με το σπίτι και το χωριό που γεννήθηκε, μεγάλωσε εκεί και το θυμάται . Έτσι κάθε λεπτομέρεια του τόπου αυτού φωτογραφήθηκε στη μνήμη μου καλά για να τα κάνω αργότερα και σε μικρογραφίες  αλλά και να τα ζωγραφίσω.

   There is no person who is not bound by sentimental feelings for the place which born raised and remembers. Thus every detail of the place and the things around embedded in my memory so to be able later to make them in small models and also to paintings

 

            

 ΜΑΚΕΤΑ. Αυτό ήταν το καφενείο του πατέρα μου. Κτίσθηκε το 1925 και κατεδαφίστηκε το 1967.Αριστερά είναι η δυτική πλευρά και η πρόσοψη η ανατολική .Στη βόρεια πλευρά ήταν η κατοικία μας Ήταν το μεγαλύτερο της εποχής εκείνης. Το 1940 με τον Ελληνοϊταλικό πόλεμο χρησιμοποιήθηκε σαν κέντρο επιστρατεύσεως και επί γερμανικής κατοχής στο αριστερό μέρος στεγάστηκε το κοινοτικό γραφείο μέχρι το 1945. Είχε μεγάλη αυλή με θέα 180^ο  με μεγάλα δένδρα από ακακίες και τέσσερις κληματαριές Από την δεξιά πλευρά ήταν η σιδηροδρομικές γραμμές Ειδομένης και Αλεξανδρουπόλεως και η Εθνική οδός Αθηνών –Ευρώπης.

MODEL this was my father’s coffee house.  Build in 1925 and demolished in 1967. On the left is the west side and the front is facing the east. It was the largest of that time. In 1940 and during the war between Greece and Italy the building used as mobilization center and during the German occupation the left side of the shop had been occupied as an office by the local council. The front yard was quite large with acacias trees all around and four vines. It had 180o view from the right towards the two railways, one to Yugoslavia and the other to Turkey . Also the National Highway leading to Athens and to Europe

 

 ΜΑΚΕΤΑ. Αυτή  ήταν η πλευρά της κατοικίας μας που είχε δύο υπνοδωμάτια μία σάλα ,κουζίνα αποθήκη και το αποχωρητήριο έξω. Έξω ήταν επίσης η σκάφη πλυσίματος, το σχοινί απλώματος ρούχων και το καζάνι για το ζέσταμα του νερού. Το μαγείρεμα γινόταν στο ίδιο μέρος με ξύλα όταν το επέτρεπε ο καιρός. Το κουμάσι για περίπου είκοσι κότες ήταν κάτω από το τραπέζι κοντά στο καζάνι, το καλοκαίρι οι κότες κοιμόντουσαν επάνω στα δένδρα

  Τα δέντρα μπροστά στην αυλή ήταν ακακίες και μουριές άσπρες και μαύρες και γύρω στο φράκτη υπήρχαν τριανταφυλλιές και άλλα λουλούδια.

  Πίσω από την κουζίνα ήταν ο λαχανόκηπος με λίγα οπωροφόρα δένδρα και ο φούρνος που ψήναμε τα ψωμιά

MODEL this side of the building was a two bedrooms residential quarter with a small hall and a kitchen with storage space. The toilet was outside. The washing was done mostly outside in a wooden tub and the water heated with wood or dry tree branches in a large tank. In the same place we cooked the meals, weather permitting. The chook house for about 20 chooks was under a bench and in summer time the hens slept on the trees.

   The front yard trees consisted from black and white berry and acacia trees and alongside the fence mum grew roses and other flowers.

Behind the kitchen there was a small plot for vegetables and some fruit trees and the bread baking oven.

Η εκκλησία του χωριού.  The village church

 

           

 

ΜΑΚΕΤΑ. Η εκκλησία του Αγίου Αθανασίου της Νέας Μαγνησίας με το νεκροταφείο της . Κτίσθηκε περίπου το 1870 και κατεδαφίστηκε το 1970 για να κτισθεί καινούρια. Εδώ είναι θαμμένοι οι ντόπιοι αλλά και όλοι σχεδόν οι πρόσφυγες, γονείς παππούδες, αδέλφια και συγγενείς  που ήρθαν το 1922.

MODEL the church of saint Athanasios of New Magnesia and the cemetery. Build approximately in 1870 and demolished in 1970 to give way for a new one. Here are buried the early settlers and also the refugees, my parents, grand parents, brother, sister and other relatives  from Asia Minor  who settle here after the 1922 war

  Σύντομη ιστορία της Νέας Μαγνησίας και Διαβατά

Short story of Nea Magnesia and Diavata

 

  Όταν ήρθαν οι πρόσφυγες το 1922 μέχρι το 1925 ταλαιπωρήθηκαν μένοντας σε παράγκες και σε σκηνές. Αργότερα 400 περίπου οικογένειες μεταφερθήκανε σε δύο παλιούς αγροτικούς οικισμούς που μεγάλες περιοχές ήταν τουρκικά τσιφλίκια. Ήταν στο Αραπλή και στο Ντουντουλάρ 7-9 χιλιόμετρα από τη Θεσσαλονίκη. Σε κάθε ένα απ αυτά δούλευαν πενήντα περίπου οικογένειες σλαβόφωνοι Έλληνες και τσιγγάνοι που είχαν και τις εκκλησίες τους., Στο Αραπλή τον Άγιο Αθανάσιο και τον Άγιο Γεώργιο στο Διαβατά.

   Το όνομα του οικισμού Αραπλή δόθηκε από το όνομα του Άραβα Πασά Αράπ, και

   Το όνομα Ντουντουλάρ δόθηκε από την αδελφή του Αραπλή κοκόνας Ντουντού

Έτσι όταν εγκαταστάθηκαν οι πρόσφυγες εκεί στις δύο πλευρές των σιδηροδρομικών γραμμών και της Εθνική Οδού αποτελούσαν μία κοινότητα αλλά με δύο νέα διαφορετικά ονόματα. Την Νέα Μαγνησία και τον Διαβατά 

   When the refugees landed in Thessaloniki in 1922 until 1925 they suffered the hardship living in tents and tin sheds. Later about 400 families transferred to two small farming settlements which large areas in Arapli and Ntountoular some 7-9 kilometers from Thessaloniki belonged to Turkish landlords. The inhabitants were Slavic speaking Greeks and Gypsies and the allowed to have their churches. Saint Athanasios and Saint George

   The name of the place Arapli was given from the Arab Pasha and

    The name Ntountoular from his sister Lady Doudou to (Doudoular)

So, when finally the refugees settle permanently as one community on both sides of the railways and the main highway they gave new name to their places. Nea Magnesia and Diavata  

   Ένα άλλο κτήριο που μου έκανε εντύπωση στο χωριό ήταν το κτήριο του Αθανασίου Χατζημάρκου . Ο κυρ Θανάσης ήταν στο επάγγελμα σιδεράς, καροποιός, οπλουργός, κτίστης, μηχανικός, καφετζής και άριστος γεωργός, κηπουρός και δενδροκόμος και ένας επίλεκτος νοικοκύρης του χωριού. Διετέλεσε δε πρόεδρος της κοινότητας και του γεωργικού συνεταιρισμού για πολλά χρόνια με μεγάλες επιτυχίες.

  Another building in my village that I was impressed for was the building of Athanasios Hadjimarkos. Mr. Thanasis was multitalented man. He was a blacksmith, cart maker, gunsmith, builder, mechanic, coffee shop owner and also an exhalant farmer, gardener, and fruit farmer. He was a prominent citizen who for many years was elect president of the community and farming cooperative society with great successes 

Τo κτήριο του Α. Χατζημάρκου / A. Hadjimarkos building

 

                

 

ΜΑΚΕΤΑ. Κτίριο του Αθανασίου Χατζημάρκου που το έκτισε ο ίδιος το 1925. Ήταν το μόνο καφενείο που είχε τσιμεντένια αυλή με σιδερένια κάγκελα και πόρτες και εξάγωνες τσιμεντένιες κολώνες, Από την ανατολική αυλή είχε θέα 180^ο προς τις γραμμές και τον κεντρικό δρόμο  με τους μπαξέδες και τη Θεσσαλονίκη. Από το πίσω μέρος δεξιά ήταν το ζαχαροπλαστείο του Βασίλη Παλάσκα και το Γραφείο της Κοινότητας από το 1930 μέχρι το 1940

MODEL the building of Athanasios Hadjimarkos which he built it himself in 1925. It was the only coffee shop with a concrete yard with iron pickets with hexagonal concrete posts and iron gates. Facing east had 180o uninterrupted views toward the railways, the main highway and the city of Thessaloniki, on the right was Vasilis Palaskas confectionery shop and next to that the municipal office from 1930 to1940

 

                                     

Το ζαχαροπλαστείο και το κοινοτικό γραφείο. The cake shop and the Municipal Office

 Τα προσφυγικά σπίτια / The refugees houses  

   

Μακέτα Αυτό ήταν το είδος σπιτιού που έκτιζε ο εποικισμός για τους πρόσφυγες. Είχε δύο δωμάτια και κουζίνα με το χαγιάτι. Δίχως νερό, ηλεκτρισμό και αποχωρητήριο.

MODEL this type of houses were built by the housing commission for the refugees. Had two bed rooms, kitchen and small verandah without water electricity and toilet            

 

 ΜΑΚΕΤΑ Προσφυγικό σπίτι που αργότερα προστέθηκε στο σπίτι το υπόστεγο (σάγια) ο στάβλος με τον αχυρώνα το εξωτερικό αποχωρητήριο, ο φούρνος και σε κάποια ένα πηγάδι με τουλούμπα ή με κουβά Τα οικόπεδα ήταν 1000 τ.μ  και δεν είχαν φράχτη για πολλά χρόνια .

MODEL α house for the refugees where later they added a cart port, stable, hay storage area and an outside toilet, the oven to bake breads and some had wells with hand pumps and others buckets. The houses were build in 1000 square meters land and had no fences for many years.

 

 

                        

 

                         

Αυτά είναι τα πραγματικά σπίτια και τα μόνα που διατηρήθηκαν μέχρι τι 1994

They are the real houses survived from demolition until I was there in 1994

                                 Μεταφορικά μέσα-Transportation  

   Ένα από τα πιο αναγκαία πράγματα που ήθελαν τότε οι κάτοικοι ήταν τα μέσα μεταφοράς.. Υπήρχε το τρένο βέβαια για πηγαίνουν στην πόλη αλλά  τις δικές  τους τις δουλειές τις έκανα πρώτα με τα άλογα ,μουλάρια και γαϊδουράκια και πολλές φορές με τη πλάτη τους. Γρήγορα όμως αρχίσανε να αποκτούν τα αλογόκαρα, βοδόκαρα, γαϊδουρόκαρα και άλλα είδη μεταφορικών μέσων για τις γεωργικές τους ανάγκες .

  One of the most needed things they wanted then to have was a mean of transportation. There was train to go downtown but to carryout their own business often used horses, mules, donkeys and many of times they carried things on their back. Sooner though they started to own horse carts, oxen carts, donkey cart and other means of transport for the farming jobs  

         

ΜΑΚΕΤΑ. Αυτό ήταν το πιο συνηθισμένο και δημοφιλέστερο αλογόκαρο του χωριού μας. Η κατασκευή του άρχισε το 1923 και σταμάτησε το 1960 περίπου και το αυτοκίνητο πήρε τη θέση του. Το λέγανε «σούστα»  «αραμπά» και απλά «κάρο». Κατασκευαζότανε από μερικούς τεχνίτες στη Θεσσαλονίκη αλλά ο καλύτερος τεχνίτης ήταν ο Αρμένιος Μαρκαριάν που είχε το συνεργείο του στη οδό Γενιτσών με πολλούς καλφάδες για να προλαβαίνουν τις παραγγελιές. Το κάρο αυτό το λέγανε «σούστα» γιατί είχε μπρος και πίσω ελατήρια για να απορροφούν τους κραδασμούς για την ασφαλή μεταφορά των φρούτων και μπορούσαν να μεταφέρουν πάνω από χίλια κιλά βάρος..

MODEL this horse cart was the most preferred one in the village. The making started app. In 1923 and ended because replaced by cars in 1960.  Having had spring suspension system, used mostly for the smooth transportation of delicate fruits and vegetables. Few other craftsmen build such carts but the most famous of all was Mr. Markarian, an Armenian refugee whose tin shed workshop was in Yenitsa Street in Thessaloniki with several qualified tradesmen who worked long hours to keep up with the orders. People called this cart “sousta” springy “araba” in Turkish or simply “karo’ the car

 

Η σούστα ή ο αραμπάς – The springy cart    

 Εδώ ένα πραγματικό κάρο που ανήκε στον Αθανάσιο Χατζημάρκο με τον υπάλληλο και τα πέντε παιδιά του έτοιμα να πάνε στο μπαξέ τους για δουλειά..

Here is an original horse cart which belonged to Athanasios Hadjimarkos. His five children and a worker on board ready to go for work to his farm  

             

 

Το ίδιο αλογόκαρο σε ΜΑΚΕΤΑ με όλες τις κατασκευαστικές λεπτομέρειες του

The same horse cart as a MODEL with every manufacturing detail