Τι χάσαμε και τι κερδίσαμε

Οι στόχοι μας

 Οι στόχοι μας 2

  Οι στόχοι μας   3^ο (τελευταίο)nn

Διαπιστώσεις και ελπίδες 

Οι εκδηλώσεις για τις μαύρες επετείους  

ΧAρης Σιαμαρης

Contact Us /ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

  VV
Τι χάσαμε και τι κερδίσαμε

 Ο προεκλογικός αγώνας στην Κύπρο καλά κρατεί. Οι τρεις κύριοι υποψήφιοι, Παπαδόπουλος, Κασουλίδης και Χριστόφιας, οργάνωσαν με πολλή επιμέλεια τα επιτελεία τους κι αυτά με τη σειρά τους κάνουν τον αγώνα για την επικράτηση του εκλεκτού τους. Για να πετύχουν στο σκοπό τους κάνουν ότι είναι ανθρωπίνως δυνατό για να τον εξυψώσουν στα μάτια των ψηφοφόρων και και να κατεβάσουν όσον πιο χαμηλά γίνεται τους αντιπάλους του.  

Οπως γίνεται σε όλους τους προεκλογικούς αγώνες, τα επιτελεία των υποψηφίων κάνουν διάφορες έρευνες για να ανακαλύψουν διάφορα σκοτεινά και επιλήψιμα σημεία από τη ζωή και τη δράση των αντιπάλων για να πείσουν τους ψηφοφόρους ότι δεν αξίζουν τη ψήφο τους. Παράλληλα εξυμνούν τη δράση και την πολιτεία του δικού τους υποψηφίου ελπίζοντας να κερδίσουν την ψήφο του λαού.  

Οπως γράψαμε και στο προηγούμενο σημείωμα μας, και οι τρεις υποψήφιοι υπόσχονται ότι θα λύσουν το Κυπριακό με βάση τη συμφωνία της 8^ης Ιουλίου 2006 που υπεγράφη από τον απερχόμενο Πρόεδρο Τάσσο Παπαδόπουλο και τον Τουρκοκύπριο ηγέτη Μεχμέτ Αλή Ταλάτ ενώπιον του εκπροσώπου του Γενικού Γραμματέα του ΟΗΕ κ. Καμπάρι. Οπως ξέρουμε η συμφωνία αυτή προνοεί την έναρξη διαλόγου μεταξύ των δύο πλευρών για να βρεθεί λύση του Κυπριακού προβλήματος βασισμένη σε ένα σχέδιο διζωνικής, δικοινοτικής Ομοσπονδίας.  

Και οι τρεις υποψήφιοι υποστηρίζουν αυτό το σχέδιο λύσης και ξαναφτάσαμε στο σημείο να εκλιπαρούμε και πάλι τον Γ.Γ. να πάρει την πρωτοβουλία για να αρχίσουν οι δικοινοτικές συνομιλίες. Παρόλον ότι έχει περάσει σχεδόν ενάμισυ χρόνος από τότε τίποτε δεν έγινε. Και ξέρετε γιατι; Γιατί ο Γ.Γ. δεν εμπιστεύεται την Ελληνοκυπριακή πλευρά. Γιατί το ίδιο έγινε και το 2003 και 2004. Υστερα από δικές εκλιπαρήσεις ο Γ.Γ. ανάλαβε την πρωτοβουλία, καθόρισε ένα σχέδιο εργασίας για το οποίο συμφώνησαν και οι δυο πλευρές και είδαμε ποιο ήταν το αποτέλεσμα.  

Η δική μας η πλευρά στο δημοψήφισμα που ακολούθησε καταψήφισε το Σχέδιο του Γ. Γ και μάλιστα με ένα ποσοστό 76%. Γιατί όμως το καταψήφισε; Γιατί πίστεψε σε αυτά που είπε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας στο περιβόητο διάγγελμα του που τόνισε, με δάκρυα στα μάτια, ότι πρέπει να βροντοφωνάξουμε ένα ηχηρό ΟΧΙ στο Σχέδιο Ανάν που ξεπουλάει την Κύπρο στην Τουρκία. Κι ο λαός τον πίστεψε.  

Σήμερα, άλλοι φανερά κι άλλοι με μισόλογα αναλογίζονται την ευκαιρία που χάθηκε. Δεν τολμούν όμως να το πουν με παρρησία γιατί ο λαός το καταψήφισε. Και τι ζητούμε τώρα; Διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία που στην πραγματικότητα δεν έχει και μεγάλη διαφορά από το σχέδιο Ανάν, άσχετο αν δώσουν στο νέο σχέδιο κάποια άλλη ονομασία  

Κι ερχόμαστε στη σημερινή θλιβερή πραγματικότηα. Τι χάσαμε απορρίπτοντας το σχέδιο Ανάν; Σ’ αυτό θ’ απαντήσω με κάτι που έγραψε πρόσφατα μια Κυπριακή εφημερίδα:

«Θα είχαμε το Βαρώσι, τη Μόρφου, τα Κόκκινα, τα κατεχόμενα τμήματα της Αθηένου, του Μάμμαρι, της Πύλας και των Τρούλλων. Τα χωριά Αγιος Νικόλαος, Πέτροφάνι,Σελέμανι, Βαρίσεια, Αχνα, Πέτρα, Αγιος Γεώργιος Λεύκας, Γαληνή Λουτρός, Πυρόϊ, Τύμπου, Αχερίτου, Αμμάδια, Αυλώνα, Καλοψίδα, Κοντέα, Λιμνήτης, Λύση,Μακράσυκα, Γερόλακκος, Ξερόβουνο, Γερόλακκος, Κάτω Ζώδια, Πάνω Ζώδια, Μια Μηλιά, Αγία Μαρίνα, Αγιος Ερμόλαος,  Αγιος Βασίλειος, Αγριδάκι, Αργάκι, Ασσια, Ασώματος, Βατυλή, Φιλιά, Γαϊδουράς, Καραβοστάσι, Καρπάσια, Κατωκοπιά, Κοντεμένος, Κορμακίτης, Κυρά, Λάρνακας Λαπήθου, Μύρτου, Νικήτας, Πεντάγυα, Ποταμός του Κάμπου, Πραστειό Μόρφου, Πραστειό Αμμοχώστου, Πυργά, Σύσκλυπος και Σκυλλούρα.

Επίσης οι Καρπασίτες και οι απόγονοι τους, θα επέστρεφαν υπό καθεστώς αυτονομίας. ανακτώντας όλες τις περιουσίες τους. Το ¼ της έκτασης των Βάσεων του Ακρωτηρίου και τα ¾ της Δεκέλειας θα παραχωρούνταν σητν Ε/κ πολιτεία. Μέχρι τον Οκτώβριο του 2006 θα έφευγαν από την Κύπρο 34 χιλ. Τούρκοι στρατιώτες και θα έμεναν μόνο 6 χιλ. Οι έποικοι που είναι σήμερα 300 χιλ. θα παρέμεναν μόνο 45 χιλ. και άλλες 15 χιλ. θα είχαν δικαίωμα μόνιμης διαμονής».  

Αυτά είναι μερικά απ’ εκείνα που χάσαμε. Τι κερδίσαμε; Πρώτα απ’ όλα την περιφρόνηση της διεθνούς κοινής γνώμης που στράφηκε εναντίον μας γιατί απορρίψαμε μια πρόταση που εμείς τη ζητήσαμε και που διατυμπανίζαμε ότι το Σχέδιο Ανάν είναι το μόνο που μπορεί να πάρουμε σαν βάση για λύση του προβλήματος μας ενώ οι Τ/κ το δέχθηκαν κατά 65%.

Κερδίσαμε και κάτι άλλο. Κάναμε την Τουρκία να φαίνεται σαν το θύμα κι εμείς γίναμε οι θύτες. Την κάναμε να φαίνεται διαλλακτική κι εμείς αδιάλλακτοι.

Στο βορρά το ψευδοκράτος άρχισε έναν οργασμό εκμετάλλευσης των Ε/κ περιουσιών που χρησιμοποιούνται για να κτστούν επαύλεις, ξενοδοχεία, διαμερίσματα και δεν ξέρω τι άλλο. Κι εμείς τα παρακολουθούμε και διαμαρτυρόμαστε. Αλλά ποιος μας ακούει.

Το ψευδοκράτος αναβαθμίζεται. Προς το παρόν δεν αναγνωρίσθηκε από κανένα άλλο κράτος εκτός της Τουρκίας. Τα σημεία των καιρών, όμως, δείχνουν ότι θα γίνει κι αυτό. Και τότε «σάστα τζ’ εγύρασιν».

Είναι ηλίου φαεινότερο ότι το Κυπριακό τελματώθηκε. Τα τελευταία πέντε ρόνια δεν έγινε τίποτε απολύτως εκτός από ένα ψεύτικο χαροπόλεμο. Αν συνεχιστεί αυτή η κατάσταση τότε να το παρουμε απόφαση ότι χάσαμε για παντα τη μισή μας πατρίδα.
Είναι καρός ο Κυπριακός λαός ν’ αντιμετωπίσει το πρόβλημα του ρεαλιστικά εξετάζοντας τα σημερινά δεδομένα και κρίνοντας αντικειμενικά τι μπορούμε να κερδίσουμε. Να μη πιστεύουμε σε ουτοπίες και θαύματα. Η τύχη της Κύπρου είναι στα χέρια του λαού της. Πρέπει να παραμείνει στα χέρια του λαού της κι όχι στη βουλιμία της Τουρκίας.

vv
Διαπιστώσεις και ελπίδες

 

Δόθηκε στη δημοσιότητα πρόσφατα η απόφαση του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ σχετικά με την ανανέωση της θητείας της ΟΥΝΦΙΚΥΠ (Ειρηνευτικής Δύναμης) που βρίσκεται στην Κύπρο. Το ΣΑ ενέκρινε ομόφωνα την παραμονή της Ειρηνευτικής Δύναμης για άλλους έξι μήνες. Ταυτόχρονα υιοθέτησε και ορισμένες άλλες αποφάσεις και ζητά από τα ενδιαφερόμενα μέρη να δείξουν πολιτική βούληση και να αρχίσουν αμέσως διαβουλεύσεις για οριστική λύση του Κυπριακού. Σημαντικές είναι οι διαπιστώσεις που δίδονται στις παραγράφους 2 και 3 της απόφασης:  

«2. Επαναβεβαιώνει ότι το στάτους κβο είναι απαράδεκτο, ότι ο χρόνος δεν είναι με το μέρος της διευθέτησης κι ότι οι διαπραγματεύσεις για επανένωση της νήσου βρίσκονται για πάρα πολύ σε αδιέξοδο

3. Εκφράζει την πλήρη υποστήριξη στη διαδικασία της 8ης Ιουλίου, σημειώνει με βαθιά ανησυχία την έλλειψη προόδου και καλεί όλα τα μέρη να εμπλακούν αμέσως εποικοδομητικά στις προσπάθειες των Ηνωμένων Εθνών, όπως περιγράφονται στην επιστολή του Βοηθού ΓΓ του ΟΗΕ Γκαμπάρι, της 15ης Νοεμβρίου 2006, και να σταματήσουν τις αλληλοκατηγορίες, Προτρέπει όλα τα μέρη να επιδείξουν ευελιξία και πολιτική βούληση στους προσεχείς μήνες και να επιδείξουν μετρήσιμη πρόοδο ώστε να επιτραπεί η έναρξη πλήρων διαπραγματεύσεων».

Αξιοσημείωτες είναι και οι εκκλήσεις του ΣΑ προς τις δύο πλευρές για ομαλοποίηση της κατάστασης που εκφράζονται στις παραγράφους 6 και 7.  

«6. Καλεί και τις δύο πλευρές να συνεχίσουν την εμπλοκή, ως επείγον θέμα, και σεβόμενες την εντολή της ΟΥΝΦΙΚΥΠ, σε διαβουλεύσεις με την ΟΥΝΦΙΚΥΠ, για την οριοθέτηση της ουδέτερης ζώνης, ιδίως σε σχέση με το σημείο διάβασης της Οδού Λήδρας και επί του μνημονίου των Ηνωμένων Εθνών του 1989, με στόχο τη σύντομη επίτευξη συμφωνίας επί των θεμάτων που εκκρεμούν

7. Καλεί την τουρκοκυπριακή πλευρά και τις Τουρκικές Δυνάμεις να αποκαταστήσουν στα Στροβίλια το στρατιωτικό στάτους κβο που προϋπήρχε της 30ής Ιουνίου 2000».  

Αυτές είναι μεταξύ άλλων μερικές διαπιστώσεις του Συμβουλίου Ασφαλείας ύστερα από έκθεση του Γενικού Γραμματέα του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών.Θα συμμορφωθούν, όμως, τα ενδιαφερόμενα μέρη με αυτές τις διαπιστώσεις και τις προτροπές των Ηνωμένων εθνών; Πολύ το αμφιβάλλω. Για τον απλούστατο λόγο ότι και οι δυο πλευρές έχουν ήδη δηλώσει τους στόχους τους και δεν προτίθενται να προβούν σε περαιτέρω υποχωρήσεις και παραχωρήσεις.

Η μεν Τουρκοκυπριαική πλευρά έχει ξεκαθαρίσει τη θέση της ότι αναμένει αναγνώριση του ψευδοκράτους και μετά θα δεχθεί μια ομοσπονδία ή καλύτερα συνομοσπονδία μεταξύ των δύο «κρατών» της Κύπρου ή τη δημιουργία δυο ανεξάρτητων κυρίαρχων κρατών χωρίς να έχουν καμμιά σχέση μεταξύ τους, δηλαδή διχοτόμηση. Αυτά έχουν ειπωθεί από επίσημα Τουρκικά και Τ/κ χείλη. Αντιλαμβάνεστε, φυσικά, ότι η Ελληνοκυπριακή πλευρά δεν μπορεί κατ’ ουδένα τρόπο να δεχθεί μια τέτοια διευθέτηση η οποία θα ήταν καταστροφική τόσο για τους Ε/κ όσο και για τους Τ/κ.

Τώρα, η Ελληνοκυπριακή πλευρά επιμένει στην εφαρμογή των όρων της συμφωνίας της 8^ης Ιουλίου του 2006 η οποία παροτρύνει τις δυο πλευρές να καθήσουν στην τράπεζα των διαπραγματεύσεων για να βρουν λύση του Κυπριακού. Η πλευρά μας θέλει τη λύση να βασίζεται σε μια δικοινοτική, διζωνική ομοσπονδία, να είναι σύμφωνη με τις αποφάσεις του Συμβουλίου Ασφαλείας και του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών, να σέβεται τα ανθρώπινα δικαιώματα όλων των πολιτών καθώς και την πολιτική ισότητα τους.

Η δική μας η πλευρά, δυστυχώς, δεν διευκρινίζει τι είδους σύνταγμα θα ήταν έτοιμη να δεχθεί γι αυτή τη δικοινοτική, διζωνική ομοσπονδία. Γιατί και το Σχέδιο Ανάν προνοούσε για μια διζωνική, δικοινοτική ομοσπονδία. Κι όμως απορρίφθηκε παταγωδώς από τον Κυπριακό λαό γιατί το Σύνταγμα πάνω στο οποίο βασιζόταν δεν ήταν αυτό που θέλαμε. Και μπαίνει το ερώτημα: Μήπως, τώρα, είμαστε διατεθειμένοι να προβούμε σε οδυνηρές παραχωρήσεις για να βρούμε μια βιώσιμη λύση η οποία προανώς θα είναι άδικη; Ασφαλώς όχι. Ωστε, λοιπόν, που καταλήγουμε; Πουθενά!!!

Τι πρέπει να κάνουμε, λοιπόν; Να πούμε στα Ηνωμένα Εθνη ξεχάστε μας γιατί είναι «σκληρόν προς κέντρα λακτίζειν», όπως είπς ο Απόστολος Παύλος; Κι αυτό δεν γίνεται. Πρέπει, λοιπόν κάτι άλλο να κάνουμε. Αλλά τι; Εγώ δεν είμαι σε θέση να πω αλλά ένα πράγμα που φαίνεται ξεκάθαρα είναι ότι πρέπει να γίνει απεγνωσμένη και ειλικρινής προσπάθεια για επιτευχθεί συμφωνία μεταξύ των δύο μερών και ότι πρέπει απαραίτητα να γίνουν οδυνηρές παραχωρήσεις και από τις δυο πλευρές. Πρέπει να επιδειχθεί μια πραγματική πολιτική βούληση για λύση χωρίς υστεροβουλίες, ψευδοπατριωτισμούς και συναισθηματικότητες. Εδώ πρόκειται για το μέλλον της πατρίδας μας. Εάν «ο ένας τραβά πετσίν τζ’ ο άλλος τομάριν» δεν πάμε πουθενά.

Ας τώχουν αυτό υπόψην τους οι ηγέτες μας και οι υποψήφιοι για τον Προεδρικό θώκο.

        

Μνήμες καί «μνήμες» 77

Πέρασαν και οι μαύρες επέτειοι της Κυπριακής Ιστορίας!

15 Ιουλίου 1974. Μέρα που εκδηλώθηκε το προδοτικό πραξικόπημα που σκοπό είχε την εξόντωση του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου και που κατάφερε, αν μη τι άλλο, την εκτόπιση της νόμιμης κυβέρνησης του νησιού μας και την αντικατάσταση της με τους βαλτούς της Χούντας των Αθηνών και την υποχρεωτική φυγή του Μακαρίου στο εξωτερικό. Ολα, φυσικά, δεν έγιναν αναίμακτα. Πλήρωσε η Κύπρος με το αίμα των παιδιών της τη βλακεία των τότε κρατούντων στη μητέρα πατρίδα.  

20 Ιουλίου 1974. Η Τουρκία άδραξε την ανέλπιστη ευκαιρία που της δινόταν και με τη δικαιολογία ότι είναι «εγγυήτρια δύναμη» της Κυπριακής Δημοκρατίας εισέβαλε μονομερώς για να επιβάλει, δήθεν, την τάξη, να υποστηρίξει τα δίκαια των Τουρκοκυπρίων και να εγγυηθεί την ασφάλεια τους. Τα παιδιά της Κύπρου προσπάθησαν να αντισταθούν στους εισβολείς αλλά ο αγώνας ήταν άνισος. Κι όχι μόνο αυτό. Ηταν κι όλας προδωμένος από την αρχή. Με άλλα λόγια η Κύπρος είχε ήδη καταδικαστεί από δικούς μας και ξένους.  

Το τίμημα, όπως όλοι ξέρουμε, δεν ήταν μικρό. Εκατόμβες νεκρών, λεηλασίες, ατιμίες, ξεριζωμός, κατοχή. Εύκολο να τα απαριθμεί κανείς αλλά πολύ δύσκολο να τα έχεις ζήσει και να τα ζεις ακόμα. Δεν πιστεύω να υπάρχει έστω και ένας Κύπριος σ’ ολόκληρο τον κόσμο που να μην έχει κάποια άμεση ή έμμεση σχέση με κάποιον απ’ αυτούς που ξεριζώθηκαν κι έγιναν πρόσφυγες στον ίδιο τους τον τόπο. Δεν πιστεύω να υπάρχει έστω και ένας Κύπριος σ’ ολόκληρο τον κόσμο που μην έχει κάποια σχέση με έναν από τις χιλιάδες νεκρούς ή αγνοούμενους των μαύρων αυτών επετείων. Κι όμως….  

 

  Κι όμως, πέρασαν οι μαύρες αυτές επέτειοι χωρίς να το καταλάβουμε. Καμμιά εκδήλωση μνήμης δεν έγινε. Καμμιά αναφορά. Τίποτε απολύτως. Σαν να ήσαν δυο συνηθισμένες μέρες, όπως όλες οι άλλες. Ισως θα μου πείτε ότι την Παρασκευή 27 Ιουλίου θα γίνει η «ανθρώπινη αλυσίδα» στα σκαλοπάτια της Βουλής και την Κυριακή, στις 29, θα πραγματοποιηθεί, έστω και λίγο παράκαιρα, η Πορεία Διαμαρτυρίας όπως κάθε χρόνο. Συμφωνώ, αλλά αυτά είναι για τα μάτια του κόσμου. Γίνονται για να υπενθυμίσουμε τους κατοίκους αυτής της χώρας ότι «δεν ξεχνούμε κι αγωνιζόμαστε» για την επανένωση του νησιού μας. Αλλά πως να τους πείσουμε ότι πραγματκά αγωνιζόμαστε, όταν εμείς οι ίδιοι ξεχάσαμε και νεκρούς και ήρωες και αγνοούμενους και πρόσφυγες; 

Τις μνήμες των ηρώων μας πρέπει να τις τιμούμε με το δικό μας τον τρόπο, τον παραδοσιακό, για τον εαυτό μας, και όχι για να μάθουν οι άλλοι πως τους τιμούμε. Κι αυτό έπρεπε να γίνεται τις μέρες των μαύρων αυτών επετείων. Ξέρω πολύ καλά πόσους Κυπριακούς παροικιακούς οργανισμούς έχουμε στη Μελβούρνη. Δεν άκουσα, όμως, ότι έστω και ένας από αυτούς να έκανε μια ενδοσωματειακή εκδήλωση στις 15 του μηνός για να τιμήσει αυτούς που έδωσαν τη ζωή τους κατά τη διάρκεια του προδοτικού πραξικοπήματος. Ούτε και κανένας οργανισμός κάλεσε έστω και μια απλή συγκέντρωση των μελών του στις 20 του μηνός για να θυμηθούν μαζί, αυτούς που αδικοχάθηκαν από τις βάρβαρες ορδές του Αττίλα. Να αποτίσουν φόρο τιμής στους ήρωες μας και να πουν δυο λόγια για τη μνήμη τους. Οχι για τα μάτια του κόσμου, αλλά για τα μάτια τα δικά μας, για τα μάτια των μελών τους, για να συνειδητοποιήσουν ότι είναι αδέλφια και παιδιά εκείνων. Και κυρίως για να δώσουν και την υπόσχεση, όπως τους αρχαίους Σπαρτιάτες, ότι κι εμείς
«ουκ ελάσσω εσόμεθα».

 

                      Οι στόχοι μας00

                          1ο

Κάθε έθνος έχει τα ιδανικά του και τους εθνικούς του στόχους. Η Κύπρος, η μικρή μου πατρίδα, δεν μπορούσε ν’ αποτελέσει εξαίρεση. Είχε και έχει τα ιδανικά της και τους στόχους της. Τα ιδανικά ενός έθνους δεν αλλάζουν, παραμένουν. Οσοι ανήκουν στο έθνος αυτό έχουν χρέος και υποχρέωση να τα σέβονται και να τα τηρούν. Οσοι δεν το κάνουν δεν αξίζει να λέγουν ότι ανήκουν σ’ αυτό το έθνος. Οι στόχοι, όμως, αλλάζουν ανάλογα με τις περιστάσεις.  

Δεν ήμουν ούτε τριών χρόνων όταν έγιναν στην Κύπρο τα Οκτωβριανά, το 1931. Τότε που οι αγανακτισμένοι συμπατρώτες μου, που βρισκόντουσαν κάτω από τον Αγγλικό αποικιακό ζυγό, ξεσηκώθηκαν κι έκαψαν το Αγγλικό Κυβερνείο, φωνάζοντας στους τότε δυνάστες μας να φύγουν γιατί εμείς θέλουμε ΕΝΩΣΗ με τη μητέρα Ελλάδα. Μαζί μ’ αυτούς κι ο μακαρίτης ο πατέρας μου.  

Οι αποικιοκράτες απάντησαν με τον τρόπο που απαντούν πάντα σε τέτοιες περιπτώσεις. Ενας Κύπριος πατριώτης σκοτώθηκε, αρκετοί τραυματίστηκαν και ο επίλογος ήταν να πάρουν το δρόμο της εξορίας οι θρησκευτικοί και πολιτικοί ηγέτες του λαού μας. Επί πλέον απαγορεύθηκε η ανάρτιση της Ελληνικής σημαίας και ο Ελληνικός Εθνικός Υμνος. Πίστευαν ότι ο λαός μας θα ξεχνούσε την καταγωγή του και τις ρίζες του. Γελάστηκαν, όμως.  

Τον Εθνικόν Υμνο τον έμαθα εκείνο το χρόνο. Τα βράδια του χειμώνα πριν πέσουμε να κοιμοιθούμε, η μητέρα μου έπρεπε να μας τραγουδήσει το «σε γνωρίζ’ από την κόψη», να το τραγουδήσουμε κι εμείς και μετά να κοιμηθούμε Αλλά κι οι ποιο μεγάλοι δεν πήγαιναν πίσω. Δεν θα ξεχάσω τον πατέρα μου ο οποίος όταν έπινε δυο-τρείς κρασιές άρχιζε να τραγουδά τον Εθνικόν Υμνο και τη μητέρα μου να του φωνάζει: «Σιγά, καλέ, και θα σ’ ακούσουν και θα σε βάλουν φυλακή».  

 

Ο πόθος και ο στόχος του Κυπριακού λαού για Ενωση είναι προαιώνιος. Τη ζήτησε από τους Εγγλέζους μόλις πάτησαν το πόδι τους στο νησί. Τη ζήτησαν με τα Οκτωβριανά και είδαμε τ’ αποτελέσματα. Υστερα απ’ αυτά το στόμα των Κυπρίων φιμώθηκε. Κι έμεινε φιμωμένο μέχρι τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Τότε που η Ελλάδα με το βροντερό ΟΧΙ στο φασισμό και το ναζισμό σταμάτησε τη ροή του π ολέμου κι έδωσε ανάσα στους συμμάχους. Οι Κύπριοι κατατάχθηκαν στο Αγγλικό στρατό και πήραν τη διαβεβαίωση ότι αν οι Σύμμαχοι κερδίσουν τον πόλεμο τότε θα τους δοθεί αυτό που θέλουν δηλ. να ενωθούν με την μητέρα Ελλάδα.  

Τέλειωσε ο πόλεμος. Κέρδισαν οι σύμμαχοι. Ηρθαν πίσω οι εξόριστοι. Οι γνωστές απαγορεύσεις καταργήθηκαν. Οι Κύπριοι μπορούν τώρα να μιλούν ελεύθερα. Και το πρώτο πράγμα που ζήτησαν ήταν να πραγματοποιηθούν οι υποσχέσεις που τους δόθηκαν. Οι Αγγλοι αποικιοκράτες έβρισκαν ένα σωρό δικαιολογίες. Δυο χρόνια μετά το τέλος του πολέμου πρόσφεραν στον Κυπριακό λαό αυτοκυβέρνηση. Κάλεσαν εκπροσώπους των κομμάτων για να επεξεργαστούν το σύνταγμα.. Στο κάλεσμα τους ανταποκρίθηκε η Αριστερά (το ΑΚΕΛ) ενώ η Δεξιά, το ΚΕΚ (Κυπριακό Εθνικό Κόμμα) αρνήθηκε και ζητούσε Ενωση και μόνο Ενωση.  

Για λόγους που δεν θα εξηγήσουμε στο σημείωμα αυτό, ύστερα από λίγο έφυγαν και οι εκπρόσωποι του ΑΚΕΛ από την Διασκεπτική κι άρχισαν κιν αυτοί το σύνθημα Ενωση και μόνον Ενωση. Αξίζει εδώ ν’ αναφέρουμε ότι αρκετοί Ακελικοί – μερικοί από τους ηγέτες μάλιστα – δεν συμφώνησαν με την απόφαση του κόμματος να φύγουν από τη Διασκεπτική, αποσκίρτησαν από το Κόμμα και έγιναν οι λεγόμενοι Συνταγματόφιλοι.