ΤΙΜΕ ΙΝ ΑΤΗΕΝS            






GREEKS 
IN AUSTRALIA

Explore the Map above

 

ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΤΑ ΠΕΡΙΕΡΓΑ

 Αποδημικά αναγνώσματα  του Κυριάκου Αμανατίδη

Από τον Ελληνισμό της Διασποράς, στον Απόδημο Ελληνισμό

Από τα πανάρχαια χρόνια ο Ελληνισμός χωρίζεται στον Ελλαδικό Ελληνισμό και στον εξωελλαδικό Ελληνισμό ή Ελληνισμό της Διασποράς.

Ο εξωελλαδικός Ελληνισμός δημιουργήθηκε με τις πόλεις (αποικίες) που ιδρύθηκαν από ομάδες Ελλήνων από τον 10ο αιώνα π. Χ., όταν άρχισαν να κινούνται έξω από τον ελλαδικό χώρο, πρώτα ανατολικά, στη συνέχεια βορειοανατολικά, και κατόπιν δυτικά και νοτιοδυτικά.

Ετσι συστάθηκαν οι αποικίες, οι οποίες με τη σειρά τους αποτέλεσαν βάσεις για περαιτέρω εξάπλωση του ελληνικού στοιχείου, το οποίο ξαπλώθηκε σχεδόν σε όλες τις παράκτιες περιοχές της Μεσογείου, και κατά μήκος του Εύξεινου Πόντου, ο οποίος είχε γίνει γνωστός ως ελληνική λίμνη.

Η πολιτική και κοινωνική οργάνωση των νέων πόλεων ακολουθούσε τις δομές των Μητροπόλεων. Στις μεγάλες θρησκευτικές γιορτές της μητρόπολης έστελναν αντιπροσώπους, θεσμός που ανανέωνε τους δεσμούς με τη Μητρόπολη.

Με την πάροδο του χρόνου οι Ελληνες των αποικιών έγιναν γηγενείς κάτοικοι των περιοχών όπου εγκαταστάθηκαν, αφού έζησαν εκεί για χιλιάδες χρόνια. Καθώς στις νέες τους πατρίδες αναπαρήγαγαν όλες τις κοινωνικές, θρησκευτικές και πολιτιστικές δομές του Ελλαδικού Ελληνισμού, ήταν δύσκολο για έναν ξένο να κάνει τον διαχωρισμό των Ελλήνων της Μητρόπολης, από τους Ελληνες των αποικιών ή της Διασποράς.

Για το λόγο αυτό τα γεωγραφικά όρια του Ελληνισμού ήταν δύσκολο να προσδιοριστούν, αφού επεκτείνονταν από τον Εύξεινο Πόντο στην Ανατολή, μέχρι τα στενά του Γιβραλτάρ στη Δύση.

Με την εκστρατεία του Μεγάλου Αλεξάνδρου στην Ασία (334-323 π. Χ.), ο Ελληνισμός γνώρισε νέα επέκταση στην Ανατολή, και κατά τη διάρκεια των ελληνιστικών χρόνων (323-30 π. Χ.) η ελληνική είχε καταστεί η lingua franca στο χώρο της Μεσογείου, και ο ελληνικός πολιτισμός είχε διαδοθεί στην Ανατολή.

Ακόμα και όταν η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία επεκτάθηκε και στην Ανατολή από τα μέσα του 2ου π.Χ. αιώνα, υποτάσσοντας και τους Ελληνες, ο Ελληνισμός μπορεί να έχασε την ελευθερία του, κατόρθωσε όμως να κατακτήσει τους Ρωμαίους πολιτιστικά.

Οτσι, τους πρώτους μ. Χ. αιώνες διαμορφώθηκε ο ελληνορωμαϊκός πολιτισμός, που έμελλε να αποτελέσει τη βάση του Δυτικού πολιτισμού, όπως αυτός έχει φτάσει μέχρι τις ημέρες μας.

Με την ανάδειξη της Κωνσταντινούπολης σε πρωτεύουσα της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας από τα μέσα του 4ου μ. Χ. αιώνα, παρατηρείται η σταδιακή επικράτηση της ελληνικής γλώσσας, μέχρι που τελικά αντικατέστησε τη λατινική, και έγινε η γλώσσα όχι μόνο της Εκκλησίας, αλλά και της διοίκησης κατά την περίοδο της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας.

Οταν η Βυζαντινή Αυτοκρατορία καταλύθηκε από τους Οθωμανούς Τούρκους στα μέσα του 15 αιώνα, ο υπόδουλος Ελληνισμός στην επικράτεια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας εκτός της Ελλάδας διατήρησε την γλώσσα και την πολιτιστική του ταυτότητα, στον ίδιο βαθμό με τον Ελληνισμό της Ελλάδας, εκτός από μερικές περιοχές που είτε ασπάσθηκαν τον Μουσουλμανισμό, είτε υιοθέτησαν την τουρκική γλώσσα, μετά από αφόρητες πιέσεις.

Με την άλωση της Κωνσταντινούπολης το 1453 αρχίζει μια νέα φάση της Διασποράς, με τη μετάβαση μεγάλου αριθμού Ελλήνων, ως επί το πλείστον ανθρώπων των γραμμάτων και των τεχνών, στη Δυτική Ευρώπη, και κυρίως στην Ιταλία και στην Αυστρία.

Ετσι άρχισε η δημιουργία των παροικιών, σε αντίθεση με τη σύσταση αποικιών κατά την προχριστιανική περίοδο.

Οι δύο όροι αποικία και παροικία δεν πρέπει να συγχέονται, ούτε και να εκλαμβάνονται ως συνώνυμα. Με τον όρο αποικία, όπως αυτός ισχύει στην περίπτωση των αρχαίων Ελλήνων, εννοούμε την πόλη που ιδρυόταν από ομάδα ομογενών που εγκατέλειπαν την πατρίδα τους, στην οποία αναφέρονταν ως Μητρόπολη (= μητέρα-πόλη). Η αποικία αποτελούσε μια αυτόνομη πόλη, με τη δική της κοινωνική και κρατική δομή, που δεν συνδεόταν, ούτε και εξαρτιόταν, από άλλες πόλεις αλλογενών της περιοχής.

Η χρήση του όρου αποικία στην περίπτωση αυτή δεν έχει καμιά συγγένεια με τον αντίστοιχο σύγχρονο όρο, που σημαίνει περιοχή ή χώρα που αποτελεί κτήση άλλης, ισχυρότερης χώρας, από την οποία και ελέγχεται στρατιωτικά, οικονομικά και διοικητικά.

Οι αρχαίοι Ελληνες δημιούργησαν αποικίες, δεν ήταν όμως αποικιοκράτες, με την έννοια που ίσχυε για την Αγγλία μέχρι πριν από λίγες δεκαετίες.

Με τον όρο παροικία εννοούμε το σύνολο και την οργάνωση ομοεθνών που κατοικούν σε πόλη ή περιοχή μιας άλλης χώρας, της οποίας κατά κανόνα, και με τον καιρό, γίνονται πολίτες. Οι ίδιοι, και οι οργανώσεις που δημιουργούν, υπάγονται στους νόμους και τις διατάξεις της χώρας υποδοχής.

Αλλη, εξίσου ουσιώδης, διαφορά μεταξύ του όρου αποικία, με την αρχαία ελληνική της έννοια, και του όρου παροικία, είναι το ότι στην περίπτωση της πρώτης οι κάτοικοί της διατηρούσαν την αρχική εθνική και πολιτιστική τους ταυτότητα για αιώνες, ακόμα και χιλιετίες, ενώ στην περίπτωση της δεύτερης, με την πάροδο του χρόνου, επέρχεται η αφομοίωση με το κυρίαρχο στοιχείο της χώρας υποδοχής.

Καθ όλη τη διάρκεια της τουρκοκρατίας, η ελληνική Διασπορά έπαιζε πρωτεύοντα ρόλο στην οικονομική, κοινωνική και πολιτιστική ζωή του Ελληνισμού στο σύνολό του.

Στους κόλπους της Διασποράς εκκολάφθηκε η Φιλική Εταιρεία, και από εκεί ξεκίνησε το πρώτο επαναστατικό κίνημα, ένα μήνα πριν από την κήρυξη της Επανάστασης στην Πελοπόννησο.

Oταν, μετά από την Εθνεγερσία του 1821 συστάθηκε το σύγχρονο ελληνικό κράτος το 1830, ο πληθυσμός του δεν ξεπερνούσε τις 700.000, ενώ ο ελληνισμός της Ανατολικής Θράκης, της Μικράς Ασίας, του Πόντου, και της Νότιας Ρωσίας έφτανε τα δύο εκατομμύρια.

Στα πρώτα δύσκολα χρόνια του νεοσύστατου ελληνικού κράτους, οι Eλληνες της Διασποράς έγιναν οι κύριοι χορηγοί του, και με την οικονομική τους βοήθεια ιδρύθηκαν τα κυριότερα εκπαιδευτικά και πολιτιστικά ιδρύματα, και έγιναν μεγάλα έργα υποδομής.

Με τη Μικρασιατική Καταστροφή του 1922, και την ανταλλαγή πληθυσμών μεταξύ της Ελλάδας και της Τουρκίας, το μεγαλύτερο μέρος του πανάρχαιου ανατολικού ελληνισμού ξεριζώθηκε βίαια από τις πατρογονικές του εστίες.

Μια πιο πρόσφατη φάση στην εξέλιξη του απόδημου Ελληνισμού είναι η μετανάστευση από την Ελλάδα, αλλά και από μεγάλες εστίες της ελληνικής Διασποράς, προς τις νέες χώρες, όπως οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής από τα τέλη του 19ου αιώνα, και μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και προς τη Νότια Αμερική, τον Καναδά, την Αυστραλία, και στη συνέχεια προς χώρες της Δυτικής Ευρώπης.

Η διάχυση των Ελλήνων σε όλες τις γωνιές της Υφηλίου δίνει μια οικουμενική διάσταση στο ελληνικό έθνος. Ο Απόδημος Ελληνισμός διατηρεί ακμαία την εθνική του συνείδηση, οι συναισθηματικοί του δεσμοί με τις Μητροπόλεις (Ελλάδα και Κύπρο) είναι στενοί, και στις χώρες της διαμονής του καταβάλλει κάθε προσπάθεια για την προαγωγή των εκάστοτε εθνικών μας θεμάτων.

Το ηλεκτρονικό περιοδικό Αναγνώστης δημιουργεί την προοπτική, και δίνει τη δυνατότητα, για τη συζήτηση των προβληματισμών, αλλά και την κατάθεση των επιτεύξεων, του Απόδημου Ελληνισμού, στα ευρύτερα πλαίσια του γένους, του οποίου αποτελεί οργανικό και αναπόσπαστο μέρος.

Για το λόγο αυτό χαιρετίζω το πρώτο του τεύχος, συγχαίρω τον εμπνευστή της ιδέας, σχεδιαστή και εκδότη του Νίκο Μωραΐτη, σφίγγω το χέρι των συνεργατών και φίλων, κι εύχομαι στους όπου γης συν-αναγνώστες ευχάριστη σύμπλευση και γόνιμη συνοδοιπορία στις θάλασσες και στις ατραπούς του Οικουμενικού Ελληνισμού, τέκνα του οποίου είμαστε όλοι, Μητροπολιτικοί κι Απόδημοι.

 

 

 

Η ομογένεια της Αυστραλίας πρέπει να προσαρμοστεί
στις ισχύουσες περιστάσεις

Τα Εθνικά μας κέντρα η Ελλάδα και η Κύπρος βρίσκονται αντιμέτωπα με τρία καυτά, και αλληλένδετα μεταξύ τους, εθνικά ζητήματα: το κυπριακό, που ακόμη περιμένει τη λύση του, το μακεδονικό, και τις τουρκικές παραβιάσεις και προκλήσεις στο Αιγαίο.

Κοινός παρονομαστής και στα τρία ζητήματα είναι η εξωτερική πολιτική των Ηνωμένων Πολιτειών, και η εξόφθαλμη εύνοια που δείχνουν προς την Τουρκία και τα Σκόπια.

Βέβαια ο χειρισμός αυτών των θεμάτων εναπόκειται πρωτίστως στις κυβερνήσεις της Ελλάδας και της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Όμως ο Απόδημος Ελληνισμός δεν μπορεί να παραμείνει αδρανής και αδιάφορος παρατηρητής. Τίθεται όμως το ερώτημα αν είναι σε θέση να αρθεί στο ύψος των περιστάσεων.

Η δική μου άποψη είναι ότι στην περίπτωση της Αυστραλίας, οι ομογενειακοί συλλογικοί φορείς ακόμη διατηρούν τις δομές των δεκαετιών του 1950 και 1960, οι οποίες δεν συντείνουν στην αντιμετώπιση των προβλημάτων που αντιμετωπίζουμε σαν ομογένεια, αλλά και σαν ελληνικό έθνος.

Σαν έθνος δεν χάνουμε ευκαιρία να αναφερόμαστε στα επιτεύγματα των αρχαίων Ελλήνων, και στην πολιτιστική τους κληρονομιά σε όλη την ανθρωπότητα. Είναι σαν να απαιτούμε μια ιδιαίτερη θέση στην εκτίμηση των άλλων, απλώς και μόνο γιατί είμαστε οι απόγονοι των ευεργετών της ανθρωπότητας.

Και οι Εβραίοι μπορεί να συνεχίζουν να θεωρούν τον εαυτό τους ως τον περιούσιο λαό, όπως αυτοχαρακτηρίζονται στην Παλαιά Διαθήκη.

Φρόντισαν όμως, με στρατηγική συνέπεια και ιστορική συνέχεια στις δύο χιλιάδες χρόνια που ζούσαν στη Διασπορά, να δώσουν ουσία στην ιδέα του περιούσιου, με την εντρύφηση, την καλλιέργεια και την απόδοση στα γράμματα, στις τέχνες, στις επιστήμες, και πάνω απ όλα στον τομέα των οικονομικών δραστηριοτήτων.

Μόνο έτσι μπόρεσαν να επιτύχουν την επανίδρυση του κράτους τους το 1948, κάτω από τις πλέον αντίξοες συνθήκες. Το εβραϊκό λόμπι στην Αμερική, στη Βρετανία, στον Καναδά, στην Αυστραλία, και σε μικρότερο βαθμό στην Ευρώπη, βρίσκεται σε συνεχή επαγρύπνηση, και έχει διεισδύσει σε όλες τις δομές των χωρών αυτών. Οι δραστηριότητές του έχουν ενημερωτικό, προπαρασκευαστικό και συμβουλευτικό και προτρεπτικό ρόλο, με αποτέλεσμα οι θέσεις του να συμβάλλουν στη διαμόρφωση της πολιτικής, και στη λήψη αποφάσεων, από τα προαναφερθέντα κράτη, ευνοϊκών για τα συμφέροντα του Ισραήλ, αλλά και των Εβραίων της Διασποράς.

Στην περίπτωση της ελληνικής ομογένειας της Αυστραλίας, οι δραστηριότητές της αναφορικά με τα ευρύτερα εθνικά μας θέματα, αλλά και τα ενδοπαροικιακά μας ζητήματα, μάλλον σαν σπασμωδικές, ασυντόνιστες και αλυσιτελείς μπορούν να χαρακτηριστούν, εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων.

Πολυδιάσπαση και πολυφωνία

Στα γονίδιά μας φαίνεται πως φέρνουμε τις αποσχιστικές τάσεις των αρχαίων Ελλήνων, με τις συστάσεις ανεξάρτητων, και συχνά εχθρικά διακείμενων μεταξύ τους, πολιτειών-κρατών.

Η ίδια πολυδιάσπαση παρατηρείται στους ομογενειακούς οργανισμούς της Αυστραλίας. Στα πρώτα χρόνια ήταν ευνόητη, και γενικά επωφελής, η σύσταση συλλογικών οργανισμών και αδελφοτήτων, με γνώμονα την γεωγραφική προέλευση των μελών τους. Στα δύσκολα χρόνια της προσαρμογής στο ξένο περιβάλλον, οι οργανισμοί αυτοί πρόσφεραν ευκαιρίες για την ικανοποίηση των κοινωνικών και συναισθηματικών αναγκών των μελών τους, και λειτούργησαν ανασταλτικά κατά της αφομοίωσης.

Σήμερα, με τα ελάχιστα εναπομείναντα μέλη της πρώτης μεταναστευτικής γενιάς, και την αποχή των νεότερων γενεών, οι οργανισμοί αυτοί υπολειτουργούν, και δυσκολεύονται να επιτύχουν και τους πιο βασικούς τους σκοπούς.

Μέχρι στιγμής δεν έχει καταστεί δυνατή η δημιουργία ενός διασωματειακού οργάνου, κατάλληλα επανδρωμένου, που να λειτουργεί λίγο-πολύ όπως λειτουργεί στους κόλπους των Εβραίων το Συμβούλιο Αντιπροσώπων Council of Deputies ή Board of Deputies.

Το ΣΑΕ, παρά τα εννέα χρόνια λειτουργίας του, δεν μπόρεσε ακόμη να δημιουργήσει τις απαιτούμενες δομές για να καλύψει αυτό το κενό, ούτε και κατόρθωσε να ενεργοποιήσει την οργανωμένη ομογένεια. Γι αυτό και οι στόχοι του παραμένουν απραγματοποίητοι μέχρι τώρα, και θα μείνουν ανεπίτευκτοι αν κάτι δεν αλλάξει ριζικά.

Από περιέργεια για τον τρόπο με τον οποίο είναι διοργανωμένοι οι Εβραίοι της Αυστραλίας, κατέφυγα στο Διαδίκτυο, και αναζήτησα πληροφορίες, χρησιμοποιώντας τις ονομασίες των παραπάνω σωμάτων.

Αυτά που είδα με άφησαν άναυδο για τον τρόπο με τον οποίο είναι οργανωμένοι οι Εβραίοι. Κάθε Πολιτεία έχει το δικό της Συμβούλιο - Council of Deputies ή Board of Deputies - που εκλέγεται από τους επί μέρους πολιτειακούς εβραϊκούς οργανισμούς.

Σε παναυστραλιανή κλίμακα υπάρχει το Αυστραλιανό Εβραϊκό Συμβούλιο (Council of Australian Jewry), το οποίο ιδρύθηκε το 1944. Πρώτος Γραμματέας του ήταν ο πριν από λίγα χρόνια Γενικός Κυβερνήτης της Αυστραλίας, Sir Zelman Cowen.

Εκτενείς είναι οι πληροφορίες που δίνονται στο Διαδίκτυο για τους σκοπούς και τους στόχους αυτών των σωμάτων, τον τρόπο λειτουργίας και για τις αρμοδιότητές τους, που καλύπτουν όλες τις πτυχές των δραστηριοτήτων της εβραϊκής κοινότητας, και ολόκληρο το φάσμα των εθνικών ζητημάτων του έθνους τους.

Οι καιροί απαιτούν ομοθυμία

Εντύπωση μου έκανε ότι στις 12 Οκτωβρίου 2004, ο Γενικός Κυβερνήτης της Αυστραλίας, στρατηγός Michael Jeffery, έδωσε δεξίωση στο Κυβερνείο για την 60η επέτειο από τη σύσταση του Council of Australian Jewry.

Θα μπορούσαμε εμείς να διανοηθούμε μια τέτοια δεξίωση για κάποιον από τους μεγάλους συλλογικούς φορείς της ομογένειας στη Αυστραλία, όπως είναι οι ιστορικές Κοινότητες Μελβούρνης και Σύδνεϋ, που ήδη γιόρτασαν τα 100 χρόνια από την ίδρυσή τους;

Πώς θα μπορούσε να γίνει κάτι τέτοιο αφού όταν ένας φορέας αγωνίζεται να το επιτύχει, κάποιος άλλος τον υποσκάπτει και τον διαβάλλει;

Από τα παραπάνω προκύπτει πως σαν ομογένεια πολλά μπορούμε να διδαχθούμε από τον συλλογικό τρόπο με τον οποίο μια άλλη εθνότητα στην Αυστραλία προωθεί όχι μόνο τα τοπικά της συμφέροντα, αλλά και τα συμφέροντα του εθνικού της κέντρου.

Τεράστιες οι διαφορές στον τρόπο οργάνωσης, λειτουργίας και νοοτροπίας μεταξύ των δύο αυτών λαών, που συνέπεσε να ζουν ένθεν και ένθεν του Αιγαίου Πελάγους για χιλιάδες χρόνια, αλλά και να συμβιώνουν για αιώνες στη Διασπορά.

Εκεί που οι Εβραίοι έχουν σαν αδιαπραγμάτευτη αρχή τη θέση, με την έννοια της διατύπωσης, υποστήριξης και υιοθέτησης μιας άποψης με λογικά επιχειρήματα, και με κριτήριο το γενικό καλό να καταλήξουν στη σύνθεση των διαφόρων απόψεων, εμείς προβάλλουμε την αντίθεση και πελαγοδρομούμε στις ατέρμονες αντιπαραθέσεις.

Οι Εβραίοι, μέσα από την πολυφωνία, ακολουθώντας τη διαλεκτική διαδικασία, οδηγούνται στην ομοφωνία, ενώ εμείς καταλήγουμε στη διαφωνία.

Όταν αυτοί κάνουν χρήση του διαλόγου, αυτής της μεγάλης προσφοράς των αρχαίων Ελλήνων στην ανθρωπότητα, για να οδηγηθούν σε μια γενικά αποδεκτή απόφαση, εμείς καταφεύγουμε στον μονόλογο των αρχαίων προγόνων των Εβραίων, που μιλούσαν απόλυτα και δογματικά, με αποτέλεσμα να φτάνουμε στο παράλογο.

Στον επιχειρησιακό τομέα η επιτυχία των Εβραίων βρίσκεται στη σύμπραξη στις μεταξύ τους δοσοληψίες, ενώ εμάς μας χαρακτηρίζει η αντίπραξη. Εδώ βρίσκεται η εξήγηση για το γεγονός ότι, ενώ σαν μονάδες πολλοί ομογενείς έχουν διακριθεί στο χώρο των δραστηριοτήτων τους, δεν βρέθηκε ο τρόπος για τη συσπείρωση αυτών των δυνάμεων, έτσι που, με τη διαδικασία της ώσμωσης, κάποια οφέλη να διαχυθούν και σε άλλα μέλη της ομογένειας.

Εκεί που δημιουργούνται συλλογικές δομές, όπως το ΣΑΕ, οι οποίες παρά τις όποιες πρώτες, και αναπόφευκτες, αδυναμίες τους, έχουν τη δυνατότητα εξυπηρέτησης της ομογένειας, τις τορπιλίζουμε όταν δεν μπορούμε να τις ελέγξουμε απόλυτα.

Μας παρέχονται πανεπιστημιακοί χώροι, όπως στην περίπτωση του Εθνικού Κέντρου Ελληνικών Μελετών και Έρευνας από το Πανεπιστήμιο La Trobe της Μελβούρνης, με σημαντική οικονομική στήριξη και με μακροπρόθεσμα συμβόλαια (αρχικά για 99 χρόνια), και καταπολεμάμε ανηλεώς τους μπροστάρηδες για προσωπικούς λόγους.

Πώς λοιπόν, με όλα αυτά τα εμπόδια, που οι ίδιοι συνεχώς στήνουμε μπροστά μας, θα μπορέσουμε να ενώσουμε τις φωνές μας, και τις δυνάμεις μας, τώρα που οι περιστάσεις το απαιτούν;

Η μισαλλοδοξία που χαρακτηρίζει κάποιους ομογενείς, και η έλλειψη συναινετικής αντιμετώπισης των ζητημάτων που μας αφορούν ως Ελληνισμό, ενεργούν ανασταλτικά, γιατί μας αποδυναμώνουν, μας αποπροσανατολίζουν, και συχνά μας αποξενώνουν, με αποτέλεσμα την απώλεια ευκαιριών για την αντιμετώπιση των εθνικών μας θεμάτων και την προώθηση των ομογενειακών μας ζητημάτων.

 




ΑΜΑΝΑΤΙΔΗΣ ΚΥΡΙΑΚΟΣ

  Εργοβιογραφικό

 

 

Disclaimer
While every effort has been made by ANAGNOSTIS to ensure that the information on this website is up to date and accurate, ANAGNOSTIS  does not give any guarantees, undertakings or warranties in relation to the accuracy completeness and up to date status of the above information.
ANAGNOSTIS will not be liable for any loss or damage suffered by any person arising out of the reliance of any information on this Website

.Disclaimer for content on linked sites
ANAGNOSTIS accepts no responsibility or liability for the content available at the sites linked from this Website.
Το περιοδικό δεν ευθύνεται για το περιεχόμενο άρθρων των συνεργατών.

Anagnostis  P.O.Box 25 Forest Hill 3131 Victoria Australia
 enquiry@anagnostis.info