ΤΙΜΕ ΙΝ ΑΤΗΕΝS            






GREEKS 
IN AUSTRALIA

Explore the Map above

 

Η Αγγλία είναι ένα από τα τέσσερα τμήματα του Ηνωμένου Βασιλείου και καταλαμβάνει το μεγαλύτερο μέρος της νήσου της Μεγάλης Βρετανίας. Συνήθως γίνεται χρήση του όρου Αγγλία αντί Μεγάλη Βρετανία ή Βρετανικά Νησιά, ή Ηνωμένο Βασίλειο ή και Βρετανική Αυτοκρατορία. Προς Βορρά συνορεύει με τη Σκωτία. Από δε όλες τις άλλες πλευρές βρέχεται από τη θάλασσα.΄Εχει απότομες ακτές, πολλούς κόλπους και πολλά καλά λιμάνια. Πρωτεύουσα είναι το Λονδίνο και διοικητικά διαιρείται σε 52 κομητείες.

Η ΑΓΓΛΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ

Η αγγλική γλώσσα είναι σε έκταση σήμερα η πιο πολύ διαδεδομένη γλώσσα της γης μετά την κινεζική. Ανήκει στην ομάδα των δυτικογερμανικών γλωσσών και η αρχαιότερή της μορφή είναι η αγγλοσαξονική. Σχηματίστηκε από τα ιδιώματα των αγγλοσαξόνων που εγκαταστάθηκαν στο αγγλικό έδαφος μέχρι το 1066, όταν η Αγγλία καταλήφτηκε  από τους Νορμανδούς. Εκτοπίστηκε ως επίσημη γλώσσα από τη Νορμανδική ήτοι τη βορειογαλλική γλώσσα μέχρι το 14ο αιώνα και δέχτηκε πολλά ρωμανικά στοιχεία. Ομιλείται ως νέα αγγλική γλώσσα από το 1500 και εντεύθεν και έχει ιστορία μόνο 500 ετών μέχρι σήμερα. Διαμορφώθηκε ως λογοτεχνική γλώσσα από τον Τσώσερ ( 15ος αιώνας ) και η θεατρική της μορφή εμφανίζεται και  και τελειοποιείται το 17ο αιώνα με τον Σαίξπηρ και Τζόνσον και τότε μόνο μεταφράζεται σε αυτήν η Βίβλος.    

ΚΑΙ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΑΥΤΗΣ « ΑΓΓΛΙΑ»

Στο πνεύμα της Στήλης « Ο γλωσσικός Ελληνισμός της Αγγλικής», ανιχνεύουμε πώς και γιατί ονομάστηκε έτσι η Αγγλία. Στα Αγγλικά η Αγγλία ονομάζεται England (με προφορά ΄Ινγκλαντ) και η γλώσσα ονομάστηκε English = Αγγλικά. Στα Ελληνικά προσθέσαμε και ένα απλούστερο τρόπο στον προφορικό μας λόγο και την ονομάσαμε Εγγλέζικα. Ταυτόχρονα τον ΄Αγγλο τον λέμε και Εγγλέζο και το επίθετο έγινε εγγλέζικος. ΄Όλα αυτά με λίγη ιταλική επιρροή. Κανονικά θα έπρεπε να γράφουμε ΄Αγκλος και Αγκλία - όπως μάγκας ή ζούγκλα- , αλλά κατά τον Μεσαίωνα επικράτησε το διπλό γγ και έτσι έμεινε ο ΄Αγγλος και η Αγγλία.

 Πώς όμως διαμορφώθηκαν οι όροι αυτοί; Φαίνεται πως και εδώ η ελληνική γλώσσα έβαλε το βοηθητικό της χέρι. Η ιστορία της χώρας αρχίζει να είναι γνωστή από την κατάκτησή της από τους Ρωμαίους το 75 π.Χ., οι οποίοι παραμένουν εδώ μέχρι το 407 μ.Χ., ήτοι 500 ολόκληρα χρόνια. Μετά έρχονται οι νέοι κατακτητές Ιούτοι, ΄Αγγλοι και Σάξονες. Δεν υπάρχει αμφιβολία πως η λατινική γλωσσική επιρροή θα άφησε πολλά πολιτισμικά στοιχεία. Από το λατινικό Angli  ονομάστηκαν οι γερμανικές φυλές Angles, γιατί η χώρα που άφησαν, αλλά και η χώρα που κατέκτησαν είχε σχήμα αγκύλης ήτοι κυρτό, καμπύλο. Οι Λατίνοι όμως είχαν ήδη πάρει και είχαν αφομοιώσει στη γλώσσα τους το ελληνικό αγκύλος και το ορθογράφησαν ως angulus, γιατί το ελληνικό Υ αρχικά το είχαν αποβάλλει από το ελληνικό αλφάβητο που  πήραν και το έκαναν δικό τους. Τα πρόσθεσαν στο τέλος ως ΧΥΖ, αιώνες αργότερα.  Από εδώ έγινε το Angli και Angles, και το τονίζουν τα ετυμολογικά λεξικά hooklike shape = αγκυλωτό σχήμα και κατέληξε Anglo. Από εδώ έγιναν τα Anglican, Anglo-American, anglisise, angicanism και πολλά άλλα.  Άλλη ετυμολογική προσέγγιση με γραπτά μνημεία φαίνεται πως δεν μπορεί να γίνει. Τα άλλα λεξικά με κάποιο δισταγμό προτείνουν: Συγκρίνετέ το με το ελληνικό αγκύλος. Στα Ελληνικά αγκύλος, αγκύλη, αγκύλο προήλθε από το αρχαίο μας αγκύλη= η καμπή , η κλείδωση του αγκώνα, του γονάτου. Στο γραπτό μας λόγο χρησιμοποιούμε διάφορες αγκύλες όπως τις καμπύλες αγκύλες ( ) = η παρένθεση, τις τετραγωνικές αγκύλες [ ], γωνιώδεις αγκύλες < > κ.ά. για να δηλώσουμε διάφορους επεξηγηματικούς χαρακτήρες. Η αγκύλη είναι ελληνική λέξη από γεννησιμιού της.

ΞΑΝΑ ΟΙ ΙΝΔΟΕΥΡΩΠΑΑΙΟΙ

Οι ινδοευρωπαίοι «γλωσσολόγοι» δεν μπορούν να το χωνέψουν πως η ελληνική γλώσσα έφτασε ως άκρως πολιτισμικό στοιχείο και στη Βόρεια Ευρώπη. Λένε λοιπόν οι ινδοευρωπαίοι πως η αγκύλη δεν είναι καθόλου ελληνική λέξη παρά μόνο…ινδοευρωπαϊκή! Λένε πως προέρχεται από αμάρτυρο θέμα, δηλ. δεν υπάρχει πουθενά και ποτέ γραμμένο, και αυτό είναι το ΑΝΚ. Και ως εκ θαύματος μύρισαν τα χέρια τους και κατάλαβαν πως σημαίνει…κάμπτω! Επιστήμονες και γλωσσολόγοι δια της μεθόδου της…ωσμώσεως! Δεν άνοιξαν ούτε ένα ελληνικό λεξικό να βρούνε το πηγάδι της αγκύλης, του αγκύλου και του ρήματος αγκυλώνω που έδωσαν στη γλώσσα μας τόσες και τόσες λέξεις, όπως: αγκύλωμα, αγκύλωση, αγκυλωτός, αγκυλωτέον. Από εδώ και το αγκίστρι, αγκιστρώδης, ο αγκώνας, η άγκυρα, ακόμη και η αγκαλιά, γιατί λυγίζουμε το σώμα μας για να αγκαλιάσουμε κάποιον. Φτούρισε η γέννα της αγκύλης στην ελληνική γλώσσα και με το αλφάβητό της διαιωνίστηκε.

Σημείωση:Εάν η έρευνά σας φτάνει σε άλλα συμπεράσματα, δεν είναι άσχημα να τα ακούσουμε. Τα φιλέρευνα πνεύματα πάντοτε ψάχνουν την αλήθεια.

Ο ΓΛΩΣΣΙΚΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΑΓΓΛΙΚΗΣ

Γράφει ο Θωμάς Γ. Ηλιόπουλος

Η γλώσσα είναι το φως που καίει

Ενώ στην Ελλάδα καίγονται από το πολύ θερμό καλοκαίρι, εμείς εδώ, στην άλλη άκρη του κόσμου, κρυώνουμε σε ένα μάλλον παρατεταμένο και πολύ ψυχρό χειμώνα του 2012.

Επειδή στη Μελβούρνη ποθούμε λίγο και τη ζέστη της Ελλάδας, σήμερα θα πάρουμε το καλαμάρι με μελάνι… καυστικό θα γράψουμε κάτι για να μας καλμάρει, μια και η παγωνιά μας έχει… κάψει! 

ΤΟ ΔΥΝΑΤΟ ΚΑΙ ΠΟΛΥΠΑΡΑΓΩΓΟ ΡΗΜΑ 

Για όσους ενδιαφέρονται, σήμερα θα ασχοληθούμε με ένα ρήμα που… καίει, το καίω. Το λέμε και καίγω, όπως λέμε και λέω και λέγω, τρώω και τρώγω. Το (γ) γάμα εδώ προστέθηκε για να αποφευχθεί η χασμωδία.

Το ρήμα μας καίω είναι πανάρχαιο και καίει συνέχεια για να μας υπενθυμίζει ότι η γλώσσα μας –από τότε που την αρχιτεκτονήσαμε– είναι όντως το φως που καίει, μέχρι και τα σημερινά μας ελληνικά χείλια. Δεν πέθανε ποτέ και μετά από πολλές χιλιάδες χρόνια το φως αυτό λάμπει. Και όσοι φωτίζονται, αυτοί την εκτιμούν.

Το ρήμα καίω στην αρχαιότητα ανάμεσα στα δύο φωνήεντα είχε το ελληνικό δίγαμμα F ( το έκτο γράμμα του πρώιμου ελληνικού αλφάβητου με προφορά κοντινή με το σημερινό β). Γραφόταν και ως καFω. Αφού σίγησε το F, έγινε κάω. Το ρήμα τούτο καθώς και το κλάω (σπάζω) δεν συναιρούν το χαρακτήρα α. Έτσι κατέληξε στο σημερινό καίω (οι αρχαίοι μας το έλεγαν κάιω). Στο πιστοποιητικό γέννησής του το F παρέμεινε με το Y, όπως καύση.

Έχουμε πάμπολλα παράγωγά του σήμερα: καύμα, καυστήρας, καυστικός, καύσιμος, καύσωνας, καυτήρας, καυτήριος, καυτός, άκαυτος, κάμινος, αλλά και σύνθετες: πυρ+καίω = πυρκαγιά, καίω + ξύλα = καυσόξυλα και πολλές άλλες για εργασία… κατ’ οίκον!

Στην κλασική αρχαιότητα οι πρόγονοί μας έκαιγαν τους νεκρούς. Να τι μας λέει ο Όμηρος στην Ιλιάδα (Α52): «Οιεί δε πυροί νεκύων καίοντο θαμιαί ». Οι Καζαντζάκης-Κακριδής το αποδίδουν ως «Κι ανάβαν άπαυτα για τους νεκρούς οι φλόγες». Στον Όμηρο το ρήμα πολυαναφέρεται: καίω, έκαιον, καύσω, καύσομαι, καυθήσομαι, εκαύθην, κέκαυμαι και κεκαυμένος = καμένος. 

ΚΑΙ ΣΤΗ ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΜΑΣ ΓΛΩΣΣΑ 

Το ρήμα τούτο κλίνεται: καίω, καις, καίει, καίμε, καίτε, καιν και καίνε. Οι αρχάριοι μαθητές το μαθαίνουν έτσι: Ενεργητική φωνή: καίω, έκαιγα, θα καίω, θα κάψω, έχω/είχα/θα έχω κάψει και μετοχή καίγοντας. Όμως στην παθητική φωνή: καίγομαι, καιγόμουν, κάηκα, θα καίγομαι, θα καώ, έχω/είχα/θα έχω καεί και η μετοχή καμένος (είμαι καμένος). Συγνώμη, γι’ αυτούς που τα ξέρουν όλα αυτά και εγώ τα επαναλαμβάνω. Ένας μαθητής αν δεν «ζυμωθεί» με όλα αυτά, ελληνικά δεν μπορεί να μιλήσει ούτε να γράψει τη γλώσσα με την ορθογραφία της. Μεγάλο κεφάλαιο τα ρήματα στη Γραμματική μας.

Το ρήμα τούτο είναι πλούσιο με πάμπολλες εκφράσεις που κάναμε. Ας αναφέρουμε μερικές. Προσθέστε και τις δικές σας. Θα το κάψουμε απόψε, θα καεί το πελεκούδι, κάηκε η γούνα του,. Να με κάψει ο θεός, καμένη γη ή κατάρα, από πίτα που δεν τρως τι σε νοιάζει κι αν καεί, ΄Οποιος καεί στο χυλό φυσάει και το γιαούρτι, καίνε τα μάτια μου/τα αυτιά μου, το νερό καίει, με έκαψε ο ήλιος, καίει στον πυρετό, η τηλεόραση καίει όλη την ημέρα, καίει ο τόπος, καίει πολύ ρεύμα/βενζίνη, η ανεργία καίει τους νέους, εμένα δεν μου καίγεται καρφί, αν το μάθει κάηκα, ζήτω που καήκαμε, καίγονται στα χαρτιά, καίγεται η καρδιά μου, η ομορφιά της θα κάψει καρδιές, είναι μάρκα μ΄ έκαψες!

Πολύ αγαπητό, εύπλαστο και χρήσιμο το ρήμα μας αυτό και «ανάμεσα στα ξερά καίγονται και τα χλωρά». 

ΕΡΧΟΝΤΑΙ ΟΙ ΙΝΔΟΕΥΡΩΠΑΙΟΙ! 

Οι θιασώτες της λεγόμενης ινδοευρωπαϊκής θεωρίας έρχονται και μας λένε ότι αυτό το ρήμα καίω ΔΕΝ ΕΪΝΑΙ καθόλου ελληνικό: προέρχεται από ινδοευρωπαϊκή ρίζα qeu –βάζουν επάνω κι ένα αστερίσκο και λένε αυτό σημαίνει– και εδώ βάζουν πάλι αστερίσκο - και βάζουν τη σημασία σε εισαγωγικά: «καίω, ανάβω». Ο αστερίσκος στην «επιστημονική τους γλώσσα» σημαίνει ότι οι τύποι αυτοί είναι αμάρτυροι, δηλαδή δεν υπάρχουν πουθενά και ποτέ γραμμένοι, ούτε και η σημασία τους. Ωραία «επιστήμη» και αυτή. Η θεωρία τους υπάρχει μόνο στο κεφάλι τους!

Εσείς τι λέτε; Εδώ δεν μοιάζουν με τους θεολόγους που ποτέ δεν είδαν το θεό και έχουν γεμίσει τον κόσμο με… θεολογικά βιβλία. Σαν τους ινδοευρωπαίους έκαναν το θεό να τους μοιάζει και να μιλά τη γλώσσα των ειδωλολατρών Ελλήνων και να λέει: «Εγώ είναι η αλήθεια!» Εδώ τουλάχιστον και ο θεός έπρεπε να μάθει ελληνικά με το στερητικό άλφα! 

ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΑΓΛΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ 

Το ελληνικό καύμα –η ζέστη του μεσημεριού που σε κάνει να κοιμηθείς- οι Λατίνοι το έκαναν cauma. Καταχρηστικά έβαλαν ανάμεσα και ένα l και έγινε calma και από εδώ γεννήθηκε το αγγλικό  calm και εμείς το πήραμε ως δάνειο και κάναμε το καλμάρω.

Η καυστική σόδα όμως έμεινε ως Caustic soda και από τον εγκαυστικό –με περισσά πετσοκοπήματα– βγήκε το ink = μελάνι. 

ΚΑΙ ΤΟ ΕΠΙΜΥΘΙΟ ΜΑΣ

  Όπως βλέπετε και στο πνεύμα της στήλης τούτης, η ελληνική γλώσσα είναι το πραγματικό φως που καίει και πάνω απ’ όλα λάμπει παντού. Εδώ και ο θεός –αν και «ειδωλολατρική» – μόνο αυτή χρησιμοποιεί και με αυτή θέλει να είναι γνωστός. Και το ποιο σπουδαίο, την ελληνική έχει ως γλώσσα του. ‘Όλες οι άλλες δεν του κάνουν.

Αυτό ακριβώς είπε και ο Ρωμαίος ρήτορας, πολιτικός και συγγραφέας Κικέρων (106-43 π.Χ.): «Ει θεοί διαλέγονται την των Ελλήνων γλώττη χρώνται!» («Εάν μιλάνε οι θεοί, χρησιμοποιούν τη γλώσσα των Ελλήνων»).



 

 


 

Σ Κ Ε Π Τ Ο Γ Ρ Α Μ Μ Α

Γράφει ο Θωμάς Γ. Ηλιόπουλος

H γεμάτη μας ζωή 

Όλοι οι δάσκαλοι στα Δημοτικά σχολεία και οι καθηγητές στα Γυμνάσια, αλλά και στα πανεπιστήμια, έχουν ένα λογικό και ανθρώπινο παράπονο: Ενώ αυτοί μεγαλώνουν οι μαθητές τους όλοι μένουν πάντα στην ίδια ηλικία.

Οι δάσκαλοι και καθηγητές μπορεί αυτό να το θεωρούμε ίσως και κακό, αλλά είναι και μια ευτυχία, όχι μόνο να διδάσκουν τις ίδιες ηλικίες, αλλά να επαναλαμβάνουν τα ίδια μαθήματα χωρίς να κατηγορηθούν με το γνωστό «τα ίδια και τα ίδια».

Εξάλλου η εμπειρία όλων αποδεικνύει πως κάθε φορά που λέγονται «τα ίδια», οι νέοι μαθητές τα δέχονται αλλιώτικα και αυτό δείχνει μία ανανέωση που την χρειάζονται όλοι οι διδάσκοντες. Αλλιώς, θα είχαν «τρελαθεί», ειδικά στη σημερινή μας ψηφιακή εποχή όπου χωρούν τα πάντα και διαρκούν μόνο λίγα δευτερόλεπτα.

Θα ήθελα σήμερα να διηγηθώ ένα τέτοιο συνηθισμένο μάθημα που όντως πολυλέγεται σε μία παρατεταμένη διδασκαλική ζωή, αλλά πάντα περιέχει ένα δίδαγμα ζωής και είναι πάντοτε επίκαιρο, αλλά και ανθρώπινο.

Το έναυσμα μού δόθηκε από μία γιουτιουμπική παρουσίαση με πολλή μουσική και με φανταχτερά χώματα και σχέδια. Το μήνυμα όμως που μεταφέρει είναι αιώνιο για όλους μας. Μόνο που εσείς θα το διαβάσετε με τον ασπρόμαυρο παραδοσιακό τρόπο. Ίσως πολλοί από εσάς να το θυμάστε από τα σχολικά σας χρόνια.

Εύχομαι να εκτιμήσετε την εργασία όλων των δασκάλων και καθηγητών οι οποίοι και μέσα στις επαναλήψεις τους έχουν ακόμη διάθεση να είναι αισιόδοξοι και να απολαμβάνουν τη γεμάτη τους ζωή.

 

Η ΣΟΦΙΑ ΤΟΥ ΚΑΦΕ

 

Βρισκόμαστε στο Πανεπιστήμιο της Μελβούρνης, μέσα σε μία αίθουσα διδασκαλίας, με όλα τα κομφόρ της ψηφιακής τεχνολογίας. Ο καθηγητής, στάθηκε μπροστά στους φοιτητές του τμήματός του έχοντας μπροστά του κάποια αντικείμενα. Όταν η τάξη ησύχασε και άρχισε το μάθημα, ο καθηγητής χωρίς να πει τίποτε, πήρε ένα μεγάλο βάζο του γλυκού και άρχισε να το γεμίζει με μπαλάκια του τένις. Όταν πλέον δεν χωρούσε άλλα, κοίταξε τους μαθητές του, που τον πρόσεχαν, και τους ρώτησε εάν το βάζο γέμισε. Όλοι τους συμφώνησαν.

Τότε ο καθηγητής πήρε χαλίκια και άρχισε να τα ρίχνει στο βάζο κινώντας το, και τα χαλίκια πήγαν στα κενά ανάμεσα στις μπάλες του τένις. Όταν δεν χωρούσαν άλλα, ρώτησε τους μαθητές του εάν το βάζο ήταν γεμάτο. Κάπως σαστισμένοι του είπαν πως ήταν γεμάτο.

Ο καθηγητής στη συνέχεια πήρε άμμο και αφού την έριξε στο βάζο, γέμισα όλα τα κενά ανάμεσα στα χαλίκια και ρώτησε πάλι τους μαθητές του εάν το βάζο ήταν γεμάτο. Οι φοιτητές απάντησαν με ένα ομόφωνο ΝΑΙ.

Τότε ο καθηγητής έσκυψε και πήρε κάτω από το γραφείο του δύο φλιτζάνια γεμάτα με καφέ και τα έχυσε μέσα στο βάζο, ενώ όλοι οι μαθητές του γελούσαν απορημένοι.

 

ΜΙΛΑΕΙ Ο ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ

 

«Τώρα θέλω να θεωρήσετε πως το βάζο αντιπροσωπεύει τη ζωή σας. Οι μπάλες του τένις είναι τα πλέον ιερά και μεγάλα πράγματα στη ζωή σας, όπως η πατρίδα, η οικογένεια, τα παιδιά σας, οι φίλοι σας και οι αγαπημένες σας ασχολίες. Αυτά τα πράγματα ακόμη και όλα τα άλλα να χαθούν, αυτά είναι ικανά να γεμίσουν τη ζωή σας.

Τα χαλίκια αντιπροσωπεύουν πράγματα σημαντικά όπως η δουλειά σας, το αυτοκίνητό σας, το σπίτι σας και το σχολείο σας. Η άμμος είναι όλα τα μικρότερα, αλλά σημαντικά πράγματα της ζωής σας.

Αν γεμίστε το βάζο πρώτα με άμμο, δεν θα υπάρχει χώρος για να βάλετε τα χαλίκια και τις μπάλες του τένις. Το ίδιο ισχύει και για τη ζωή σας. Εάν ξοδέψετε την ώρα σας και την ενέργειά σας για μικρά πράγματα, δεν θα έχετε χρόνο και δύναμη για μεγαλύτερα και σημαντικότερα επιτεύγματα στη ζωή σας.

Φροντίστε για τα μπαλάκια τους τένις πρώτα, μετά για τα χαλίκια και στο τέλος για την άμμο.

 

ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ

 

Ένας παρατηρητικός μαθητής σήκωσε το χέρι του και ρώτησε:

-Τι αντιπροσωπεύει ο καφές, κύριε καθηγητά;

Ο καθηγητής χαμογελαστός έδωσε την εξής απάντηση:

-Ο καφές είναι για να σας δείξει πως όσο γεμάτη και να είναι η ζωή σας, πάντα θα υπάρχει χώρος για ένα καφέ με έναν καλό σας φίλο!

 

* Και τώρα ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ: «Στην υγειά μας!»

 


 

 


 


 

 

 


 




Του ΘΩΜΑ Γ. ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΥ

 

Πολιτισμική Μοιχεία

Το άσυλο του ασύλου

Ελληνικό ή «Φοινικικό» το αλφάβητό μας;

Ας μεταφράσουμε!

Το « αυσελληνιδικ» είναι το   ausgreeknet

  Ο ΓΛΩΣΣΙΚΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΑΓΓΛΙΚΗΣ

Ο «Τιτανικός» έγινε «Titanic» 

Η γλώσσα είναι το φως που καίει

Αλιείς Μαργαριταριών !

«Ελληνομάθεια»;

ΜΙα συνοπτικΗ εικΟνα της ΦιλοσοφΙας

H γεμάτη μας ζωή 

Μελβούρνη η πιο βιώσιμη πόλη στον κόσμο 

Ο ΓΛΩΣΣΙΚΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΑΓΓΛΙΚΗΣ

Και ο χριστιανός έγινε κρετίνος!

 

 

 



 


ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΤΑ ΠΕΡΙΕΡΓΑ

 




 

Disclaimer
While every effort has been made by ANAGNOSTIS to ensure that the information on this website is up to date and accurate, ANAGNOSTIS  does not give any guarantees, undertakings or warranties in relation to the accuracy completeness and up to date status of the above information.
ANAGNOSTIS will not be liable for any loss or damage suffered by any person arising out of the reliance of any information on this Website

.Disclaimer for content on linked sites
ANAGNOSTIS accepts no responsibility or liability for the content available at the sites linked from this Website.
Το περιοδικό δεν ευθύνεται για το περιεχόμενο άρθρων των συνεργατών.

Anagnostis  P.O.Box 25 Forest Hill 3131 Victoria Australia
 enquiry@anagnostis.info