(...μιας ημέρας ζωή είν’ αρκετή...)

της Έρμας· Βασιλείου  

 από το βιβλίο

 «Η γυναίκα που έγινα»

     Στο Κονγκό της εποχής αυτής δεν ήταν των γυναικών να παίζουν μουσικά όργανα. Οι γυναίκες δεν έπρεπε να μαθαίνουν να τα παίζουν. Αυτή ήταν ανδρική δουλειά. Οι γυναίκες, στην έκφραση αυτή, βάζαν χορό και φωνή. Βρήκαν όμως τρόπο να κάνουν με το σώμα τους αυτό που τους απαγόρευαν. Γίνονταν οι ίδιες η μουσική που έπαιζε το σώμα τους στο νερό. Μια χειραφέτηση κι αυτή, όσο δυνατή είναι η κάθε άλλη. Γίνονταν τυμπανίστριες του νερού. Water drummers.

 Πιο όμορφο ήχο δεν άκουσα ποτέ να παίζεται με το σώμα. Καλύτερο κι απ’ ό,τι το καλύτερο τραγούδι. Γυμνές, μέσα στα βιαστικά κι ογκώδη νερά του Ουμπανγκί, που έπαιρνε αργότερα το όνομα Ουελέ κι ύστερα γινόταν ο παραπόταμός του ο Μπομοκάντι, τραγουδούσαν το ένα τραγούδι μετά το άλλο κτυπώντας με τα χέρια, τους αγκώνες, κτυπώντας ρυθμικά το νερό, ακόμα και με τα στήθη τους, έτσι που ο ήχος που άφηναν συναγωνιζόταν τα πιο καλά μουσικά συγκροτήματα. Πλατς, πλατς-πλατς, πλατς-πλατς-πλατς. Δεν ήταν μόνο ο ρυθμός και το τραγούδι, ήταν κυρίως η χαρά, η ελευθερία της δημιουργίας. Μακάρι να μπορούσα να το εξηγήσω, να το περιγράψω πιο πιστά. Πρέπει να το δει κανείς, και ακόμα, να το ζήσει.

 Δεν άκουσα πιο ευτυχισμένες γυναίκες από τις τυμπανίστριες του Μπομοκάντι. Νέες, γεμάτες υγεία, γεμάτες ζωή ήταν.

 Το water drumming με γοήτευε από τα μικρά μου χρόνια. Ήταν πρόκληση και συναγωνισμός. Ήταν κάθαρση και χαρά. Ήταν το ευχαριστώ στη ζήση. Το μιας ημέρας ζωή είν’ αρκετή. Αυτό το ευχαριστώ που θέλει ο θεός ν’ ακούσει, επί τέλους, από τον άνθρωπο.

 Το βράδυ, στα οκτώ μου, στα εννιά και στα δέκα μου, κι όλα τα μετέπειτα χρόνια μου, θα σκεφτόμουν τον εαυτό μου στις ίδιες ρυθμικές κινήσεις να χαίρεται αυτή την ελευθερία. Μια γυναίκα ευτυχισμένη, όσο ευτυχισμένο ένα τραγούδι σύντομο στα ρυθμικά κτυπήματα στο ποτάμι που έφευγε, σαν σφάλμα που συγχωριέται γινόταν η ζωή. Μια γυναίκα του Μπομοκάντι μ’ όλη την ομορφιά του τροπικού δάσους... Με τα πουλιά να τρελαίνουν το θεατή με την τέχνη των απογειώσεών τους στα αιωνόβια δέντρα, να τραγουδούν τη μέρα τους, να χορεύουν την ελευθερία, να είναι ο εαυτός τους. Άνθρωποι-πουλιά κι οι γυναίκες του Μπομοκάντι, ανήκαμε εκεί που μεγαλώναμε χωρίς δικαιολογία ή απολογία για χρώμα και πιστεύω, σε όσα είχαν άλλες και δεν είχαμε, σε όσα είχαμε εμείς και δεν είχαν άλλες, όπως αυτό το ρυθμικό τυμπάνισμα του σώματος στο νερό.  

Θα το δοκίμαζα μια μέρα όπως και το έκανα. Ήμουν ακόμα πολύ μικρή. Η χειραφετημένη του ύδατος ήμουν, όπως η κάθε γυναίκα που μεγάλωνε στη ζούγκλα, που δεν θ’ αναγκαζόταν να πει σε κανέναν ότι έξω από το σπίτι που κοιμόταν πέρναγε στο φως του φεγγαριού μια πελώρια λεοπάρδαλη, που κράτησε την αναπνοή της στη μνήμη της, σε κανέναν... κανέναν... χωρίς να δει έκπληξη, απορία κι ακόμα δυσπιστία. Αυτή η δυσπιστία μάλιστα είναι που σ’ απομακρύνει, όταν αναγκαστικά ζήσεις σε κόσμους που δεν έχουν ούτε ονειρευτεί οι υπόλοιποι... όταν τη ζούγκλα, το πρωτόγονο, τα έχουν δει στο σινεμά, στην υπερβολή και φανταστική αλήθεια της οθόνης.  

Αυτά όλα είναι στη μνήμη ενός παιδιού των μικρών χρόνων του, παιδιού που έγινε γυναίκα που πιστεύει στα καλά πνεύματα, που ξέρει ένα όνομα μόνο πως έχει ο Θεός, που η έννοια του είναι όμοια με κείνη της αλήθειας, σαν άνθρωπος που λέει «ευχαριστώ θεέ» σε κάθε γουλιά νερού που πίνει, όπως το κάναν οι Μανγκμπέτου και τ’ αδέλφια τους οι Μάμβου και οι Μεέγκε, αλλά και οι καλοί και σιωπηλοί Πυγμαίοι, οι τικιτίκι. Μια κοπέλα των ντικά, του μαύρου κουκουτσιού των παλμελαιόδεντρων, και της γυναικείας καθαριότητας που έμαθε από τη φύση, που κάνει το σώμα ν’ αστράφτει καθαρό από το τρίψιμο της άμμου του Μπομοκάντι {…}, και το στέγνωμα των μαλλιών στον τροπικό ήλιο... χωρίς αρώματα μόνο εκείνα των φύλλων του δάσους με τα δυνατά φυλλώματα των αιωνόβιων δέντρων, τις μυρωδιές της βροχής και του νερού κάτω από την ήλιο, με το δέρμα να λάμπει από το χυμό των εξωτικών φρούτων που έφερνε ο ποταμός στα χέρια της. Αυτή η γυναίκα θα ήμουν και θα ήθελα πάντα να είμαι, που να μπορεί ν’ αγοραστεί με λίγα ή πολλά πρωτόγονα ενθύμια για να ‘χει τιμή που μπορεί να μην ξεγράψει, ν’ αναβαθμίσει...μια γυναίκα που μπορεί να φύγει, να δώσει πίσω το αντίτιμο της αγοράς της, να ξαν’ αγοραστεί αν γίνεται ή να μην αγοραστεί ποτέ γιατί είναι πιο ακριβή από την όποια προσφορά των ενθύμιων. Αυτή η γυναίκα που κτυπάει τους αγκώνες στο νερό, με ρυθμό σε κίνηση που κανένας δεν μπορεί να καταφέρει, αν δεν είναι του Μπομοκάντι, είναι η γυναίκα «πιστεύω» που παρέμεινε μέσα μου, που η ορμή ή η απουσία του ποταμού δεν μπορεί σήμερα να πάρει, παρά μετατρέπει το ρυθμό και τραγούδι στον ήλιο, πριν και μετά το κάθε δόσιμο.

     

The woman I came to be (Vol.1 )

 

ISBN  0-9586877-2-2    APHRODITE EDITIONS

  Reproduced with the permission of the author.   TOP OF THE PAGE