30 YEARS CELEBRATION  CONCERT

Dinos Grous conducting the Hellenic Symphonia Choir and Orchestra

Ξεκίνησα τέλη του 1979 με την είδηση της απονομής του βραβείου Νόμπελ Λογοτεχνίας στον Οδυσσέα Ελύτη. Ένα παγκόσμιο γεγονός που πρόσεξα ότι αγνοήθηκε εδώ όπου οι Αυστραλοί συνάδελφοι μου έλεγαν  «Ο πολιτισμός σας εδώ δεν είναι πάνω από μπουζούκι και σουβλάκι». Και όταν το ανάφερα πριν μερικά χρόνια σε κάποιο σημαίνον πρόσωπο της ελληνικής παροικίας μου απάντησε κοφτά: «Και έχουν δίκιο». Αυτά με έκαναν να αρχίσω έναν αγώνα εκπαίδευσης, το επάγγελμα βλέπετε.

Δεν κατηγορώ ποτέ όσους δεν γνωρίζουν κάτι, αλλά κατηγορώ εκείνους που δεν θέλουν να γνωρίσουν... όπως μου είπε κάποτε ένας διακεκριμένος καθηγητής του πανεπιστημίου Αθηνών. Στην τελευταία συναυλία που γιορτάσαμε τριάντα χρόνια ανελλιπούς δράσης μερικοί παρατήρησαν «Πού είναι οι δήθεν διανοούμενοι, ή οι δήθεν καλλιεργημένοι;» και μεταξύ των σχολίων υπήρξαν και τα εξής: «Αν έλεγες πως θα ακολουθούσε και φαγοπότι... όπως κάνει ένας γνωστός οργανισμός!»... ή το άλλο «Αν επρόκειτο να κάνεις μπουζούκι και Τσιτσάνη...», ή «Ποιους περιμένεις να έρθουν για Σοφοκλή και Αντιγόνη;... η μεγάλη μάζα;... ή οι εκπαιδευτικοί;... Και οι εξ Ελλάδος ακόμη πού είναι;»... (Σ’ αυτό κάνω όμως μια άλλα παρατήρηση πιο κάτω). Αλλά για το Σοφοκλή και την Αντιγόνη έχω να πω το εξής, αφού καταχειροκροτήθηκε η Γαλλίδα που τραγούδησε με συνοδεία της ορχήστρας, τον «Αποχαιρετισμό της Αντιγόνης», τελευταία μου σύνθεση βασισμένη στο έργο του Σοφοκλή. Όταν πήγα να της δώσω τη μουσική και της εξηγούσα για το ποιος είναι ο Σοφοκλής και η Αντιγόνη, χαμογέλασε και μου είπε: «Γνωρίζω καλά και έχω μελετήσει το έργο στα γαλλικά, και  αγγλικά».

Πριν 30 χρόνια αποφάσισα, όπως ανάφερα, να κάνω κάτι για να γίνει γνωστό στον Ελληνισμό εδώ αλλά και στους Αυστραλούς, ότι η μικρή, Μεγάλη μας Ελλάδα, αυτή τη στιγμή απέσπασε μια παγκόσμια, υπέρλαμπρη αναγνώριση.

Ποιος όμως θα υποστήριζε αυτή μου την προσπάθεια; Δεν εννοώ οικονομική υποστήριξη. Εκείνη τη στιγμή απαραίτητη ήταν ηθική συμπαράσταση.

Ευτυχώς το νεοσύστατο τότε προξενείο μας στάθηκε στο πλευρό μου από την πρώτη στιγμή – μέχρι σήμερα. Πώς θα ξεχάσω τον πρώτο Γεν. Πρόξενο κ. Αθανάσιο Καμήλο για τη συμπαράσταση και βοήθειά του όταν του είπα «Θα πάω στην Ελλάδα και θέλω υποστήριξη. Όχι οικονομική, θα πάω δι’ εξόδων μου, αλλά... κτλ». Πώς να τον ξεχάσω αφού... όταν έφτασα στο Υπουργείο Πολιτισμού και οι πόρτες ήταν όχι μόνον ανοιχτές αλλά... με περίμεναν! Η βοήθεια που ήθελα αφορούσε υλικό που μου ήταν απαραίτητο, και να έλθω σε επαφή με τον Οδυσσέα Ελύτη, να πάρω την άδειά του για τη σύνθεση και παρουσίαση του έργου μου «Άσμα Ηρωικό» βασισμένο σε ποίηση του Ελύτη, που θα παρουσίαζα στην Αδελαΐδα σε μορφή ορατορίου με κλασική ορχήστρα, τετράφωνη μεικτή χορωδία, σολίστες και αναγνώστη.

Δεν μπορώ να ξεχάσω την υποστήριξη του προξενείου, ακόμη και στη συμμετοχή έμψυχου υλικού, από την πρώτη εκείνη συναυλία – στο πρόγραμμα υπάρχει, όπως και σε κείνα που ακολούθησαν, όνομα και ονόματα είτε από το προξενικό γραφείο, είτε από το Τμήμα Εκπαίδευσης.

Είναι δυνατόν να ξεχάσω την Αρετή Μπιλίνη (αποσπασμένη εξ Ελλάδος) όταν ξαφνικά σε μια εκδήλωση έρχεται να μου συστηθεί με τα λόγια «Πότε με χρειάζεστε για θέατρο;», ή τον Φουρλάμη (αποσπασμένο εξ Ελλάδος), στο έργο «Μάνα, Μητέρα, Μαμά» που σκηνοθέτησε ο Δημήτρης Ποντίκας, στο θεατρικό τμήμα της «Ελληνικής Συμφωνίας», και τους τόσους άλλους εκπαιδευτικούς σε άλλα έργα; Είναι τόσα πολλά τα ονόματα που πήραν μέρος από το Τμήμα αυτό του Προξενείου που δεν μπορώ να τα αναφέρω όλα - είχαμε συμμετοχή και στη Χορωδία (Βαρδακαστάνη, Ταλιγκάρου, κ.ά.).

Τα χρόνια πέρασαν όμως και φθάσαμε πρόσφατα στην αξέχαστη Μαρία Αθανασιάδου, Συντονίστρια του Τμήματος, όταν υποστήριξε άτομα που ήθελαν να πάρουν μέρος (Παπαστεργίου, Κυρατζή, και άλλοι), και με πήρε κάποτε τηλέφωνο: «Κοινοποίησα στους εκπαιδευτικούς τα σχετικά με τη συναυλία και ερωτούν από πού μπορούν να προμηθευτούν εισιτήρια» !...

Θα πρέπει α εξάρω και το μεγάλο ενδιαφέρον του νυν γενικού προξένου, εντ. κ. Δημητρίου Χατζόπουλου που η υποστήριξή του είναι μοναδική – δεν έλειψε ποτέ από κοντά μας.

Τα σχόλια που ανάφερα προηγουμένως για το κοινό μας εδώ στην Αδελαΐδα, δεν είναι δικά μου αλλά ελέχθησαν από πολλούς που με πλησίασαν μετά τη συναυλία. Προσωπικά δεν έκανα κανένα σχόλιο για τη συναυλία των 30 χρόνων – μόνον άκουγα, γιατί μ’ αρέσει ν’ ακούω πώς τα βλέπουν οι άλλοι, όχι πώς τα βλέπω εγώ – η αυτοκριτική μου είναι πολύ αυστηρή και πάντα λέω «Θα μπορούσα να είχα πάει καλύτερα...». Για την αυστηρότητα θα σας πω το εξής. Αν έχετε υπόψη σας ονόματα κορυφαίων ελλήνων μουσουργών (Σκαλκώτα, Κωνσταντινίδη, Καλομοίρη και άλλους) θα αναφερθώ στον τελευταίο, Μανώλη Καλομοίρη, που έργα του έχω ακούσει κατά καιρούς από το ABC εδώ. Τον επισκέφθηκα στο Εθνικό Ωδείο, στην Αθήνα, λίγο πριν έρθω στην Αυστραλία. Μέσα στα πολλά που έμαθα ήταν «Παιδί μου, με τον εαυτό σου να είσαι πιο αυστηρός από ό,τι είσαι με τους άλλους... Είναι δύσκολο καμιά φορά να είμαστε ικανοποιημένοι με το έργο μας, πιστεύοντας πως ίσως μπορούσε να γίνει καλύτερο!»

Αυτά που άκουσα από μερικούς που επί πολλά χρόνια δε χάνουν καμιά συναυλία μου, συνοψίζονται στο ότι η συναυλία των 30 χρόνων ήταν η καλύτερη μέχρι σήμερα – τόσο για την εικοσαμελή ορχήστρα, όσο και για τη χορωδία.

Τα σχόλια όμως που βαρύνουν ιδιαίτερα είναι αυτά που έρχονται από τους μουσικούς. Και αυτοί εκφράστηκαν με τα καλύτερα λόγια για τη χορωδία και για τη μουσική που έπαιξαν, όχι μόνο σε μένα, αλλά και δημόσια στη συγκέντρωση που οργανώσαμε την Τρίτη μετά τη συναυλία, όταν μερικοί από αυτούς μίλησαν ανοιχτά.

Ευχαριστώ το Adelaide High School.

Ευχαριστώ όλους εκείνους που μας κράτησαν συντροφιά στη συναυλία, τις οικογένειες και τα παιδάκια του Κολεγίου του Αγ. Σπυρίδωνα που έλαβαν μέρος, και όλους εκείνους που συνέβαλαν με ενεργό δράση στην πραγματοποίηση εκείνης της βραδιάς.

                                                                        Ντίνος Γκρους